de legibus iudicüsque repetundarum. 483 
etare id munus, si idonei essent, licebat, aut ingerere se in iudieia, cum 
cuperent. 
Itaque postquam de iudieibus eorumque ordinibus diximus, dicen- $.31. 
dum videtur de iis qui iudiciis praeerant sub Imperatoribus. 
De iis qui 
iudiclis 
Praefuisse iudieiis ordinariis magistratus, ut in veteri republica, sic praeerant 
etiam sub Imperatoribus dubium non est, quia nihil contra, quod ad eam sub Impe- 
rem pertineat, traditum reperimus. Itaque praetores cum urbanus tum 
peregrinus ius dicebant et iudicia privata administrabant, reliqui quaestio- 
nibus et iudieiis publieis praeerant. Quin auctus etiam est praetorum 
numerus, demandataque est, teste Pomponio in Enchiridio (Dig. I, 2) $.32 
coll. Sueton. in Claudio c. 23, duobus praetoribus perpetua de fideicom- 
missis cognitio, quae antea extraordinaria fuerat, de quibus duobus unum 
detraxit Titus, sed addidit Nerva, ut esset qui inter fiscum et privatos 
ius diceret. Marcus etiam tutelarem praetorem instituit, ut tradit Capito- 
linus in eius vita c. 10. Verum haec ad argumentum parum pertinent, 
quoniam de criminibus instituta est disquisitio nostra. 
Sed huc pertinet quod instituta nova potestate praefecti urbis 
praetoribus aliquid detractum est. Nam cum ei curam publicae securita- 
tis in urbe et suburbanis regionibus demandasset Augustus, magis magis- 
que invaluit ut ad eum deducerentur aut deferrentur quicunque vi gras- 
sati essent vel aliqua re publicam securitatem turbasse arguerentur. Etenim 
cum eius imperio subessent cohortes urbanae et vigiles, nemo erat alius 
tam idoneus qui commissa crimina nosceret. Sed in ea re nescire me 
fateor quatenus praefectus urbis crimina non solum quaesierit et noverit, 
sed etiam iudicarit. Tantum video ita institutum fuisse ut, si quis reus 
apud praetorem esset delatus, praetoris esset iudicatio, non praefecti ur- 
bis: quapropter in Neronis prineipatu apud Tacitum Annal. XIV, 41 nar- 
ratur aliquis reos, ne apud praefectum urbis arguerentur, ad praetorem 
detulisse, seilicet ut postea accusatoris bona voluntate elaberentur. Mihi 
quidem sic res optime instituta videretur, si, facto inter quaerendum et 
iudicandum discrimine, praefeetus urbis quaereret tantum, remque quae- 
sitam sive instructam, ut nostri fere Icti loquuntur, ad praetorem cuius 
quaestio (veteri vocabuli usu) esset dimitteret. Ac fortasse sic sese res 
habuit initio et in civium Rom. causis. Sed video tamen apud Dionem 
Ppp2 
ratoribus, 
de prae- 
toribus et 
praefecto 
urbis. 
