484 Car. Zumer, 
Cassium ‚lib. LII, c. 20 sq. praefectum urbis quasi praefici praetoribus 
ac praeponi, ut et appellationes ab iis factas acciperet, et, exclusis prae- 
toribus, res capitales (!) ipse iudicaret. Quod ad appellationes attinet, qua 
in re Suetonius in Augusto c. 32 cum Dione consentit, verum est nec a 
veteri usu remotum, pertinetque ad decreta magistratuum: sed quod de 
imminuta potestate praetorum in causis capitalibus tradit Dio, id eum ve- 
rius de sua aetate (scripsit anno post Chr. nat. 229) quam de primo al- 
teroque usque ad Marci Imperatoris mortem saeculo tradidisse puto. Ne- 
que enim dubitamus quin omnia illa consilia, quae a Maecenate ad Augu- 
stum directa fingit, ex rerum veritate ducta sint, sed quando quidque in- 
stitutum sit perquam dubium est. Mihi quidem de priore Imperii aetate 
verisimile videtur homieidia tantum manifesta aut convicta a praefeeto ur- 
bis vindicata esse, reliqua civium maleficia, quae ad eius cognitionem ve- 
nissent, brevi inquisitione facta, si negarentur aut aliqua specie velaren- 
tur, ad praetorem, cuius quaestio esset, remissa esse ut iudicium legiti- 
mum fieret. Sed hinc tamen apparere puto, quatenus inslituto urbis prae- 
fecto praetorum potestas, imprimis qui de maleficiis quaererent, paulatim 
imminui coepta sit. 
$. 32. Sed dicendum etiam est de ipsius Imperatoris potestate in iudiciis, 
De ps Jeque appellandi ad Imperatorem iure esso, qua re plus etiam aucto- 
Impera. deque appellandi a peratorem iure concesso, q p 
risiurisdi- ritati iudiciorum legitimorum detractum videtur. 
ctione et Caesarem, Augustum, Tiberium, reliquos deinceps Imperatores usque 
a ad Marcum constat officia consulatus, quem suscepissent, diligenter executos 
esse, et assidue ius dixisse et cognovisse. In ea quidem re nihil magno- 
pere faciebant quod a veteri reipublicae forma alienum esset: hoc tantum 
intererat quod veteres consules aliis potius rebus occupati praetoribus li- 
benter et iurisdictionem suam et quaestiones exercendas relinquebant, Im- 
peratores autem, et animi causa et ut reliquis magistratibus exemplum quod 
imitarentur proponerent, studiose eam quoque offieii partem exequeban- 
tur. Atque, ut fere fit, ubi Imperator in tribunali consederat, accurre- 
bant quicunque lites habebant, aut poenam maleficii repetebant, quasi ex 
limpidissimo iustitiae fonte hausturi. Nec vero solum cum magistratum 
ordinarium gerebant Imperatores, iustitiae administrandae operam dabant, 
(') Te doviz& vocat Dio lib. laud. c. 20, r&s Emı Savarov cap. 21. 
