de legibus iudieisque repetundarum. 497 
gulis iudieiis auxerunt, et ex variis ordinibus eivitatis miscuerunt, item 
quod numerum patronorum minuerunt,' advocatos et laudatores abegerunt, 
lamentationes et orandi superfluam artem temporis breviore spatio con- 
traxerunt: sed penitus mederi in summa iudiecum potestate, cum praeser- 
tim sententiae clam per tabellas ferrentur, non potuerunt. Adeo in re- 
bus humanis bona malaque mixta sunt. 
His in universum expositis, de forma iudiciorum publicorum, $.40. 
4 TE 4 e a Iudicia 
quibus de repetundarum criminibus iudicabatur, dicendum est. x 
senatorum 
Qua in re primum distingui oportet utrum rei essent ordinis sena-in senatwu 
torii an inferioris. habita. 
Nam magnum et memorabile discrimen exponendum nobis est, quod 
Augustus instituit, servaruntque insecuti principes, quod senatores eo- 
rumque uxores et filii de eriminibus nec accusari nec iudicari potuerunt, 
nisi apud ipsum senatum.. Rem declarat Dio Cassius in praeceptis reipu- 
blicae administrandae, quae Maecenatem fingit magno amico suo praescribere, 
sed quibus satis constat ipsam imperii formam, quae sub principibus fuit, con- 
tineri. „Senatores, ait (libro LII, c. 31) eorumque filios et uxores, si gra- 
vioris rei insimulentur, ut convieti infamiae aut exilii aut etiam mortis poe- 
nam subire debeant, nullo ipse praeiudicio facto, ad senatum adduceito, 
et illi integram eius rei cognitionem permittito” Itemque paulo post, 
cum dixisset verborum iniurias lenius esse ferendas, sie pergit: „Si quis 
vero tibi insidiatus ‚esse insimulatur, tu nihil ipse de eo aut iudicato aut 
ante statuito, sed ad senatum adductum ibi eum causam dicere iubeto, 
ac si conyictus fuerit, poenam infligito, quantum fieri poterit temperans 
maxime.” Denique (cap. 32) Dio Cassius sub Maecenatis persona de ra- 
tione sententiarum in senatu rogandarum praescribit, ut, si quis senator 
accusatus fuerit, non omnes de illius culpa ac poena perrogentur se- 
natores, sed illi tantum qui maiorem aut saltem eundem magistratum 
gesserint. 
Est igitur hoc nihil aliud nisi privilegium quoddam senatorum, si- 
mile illi quod media, quae dieitur, aetate Franciae Angliaeque proceres 
sibi compararunt, ut non iudicarentur criminaliter nisi ab sui paribus. 
Sed mirum est neminem alium scriptorem Romanum de novo illo 
iure atque instituto dicere, ne Suetonium quidem mutationum in repu- 
blica omnium curiosum enarratorem. Atqui de rei ipsius veritate dubi- 
Philos.-histor. Kl. 1845. Rrr 
