498 Car. Zumer, 
tari non potest: tot exempla reorum senatorum in senatu iudicatorum 
post illam aetatem supersunt: pertinetque huc etiam Suetonii locus de 
Domitiano (in eius vita c. 8), auctorem illum fuisse tribunis plebis aedi- 
lem sordidum repetundarum aceusandi iudicesque in eum a senatu petendi. 
Unum hoc ignoro, num, quod Dio tradit de sententiis inferiorum 'sena- 
torum adversus eos qui dignitate superiores essent non rogandis, ita sese 
re vera habuerit. Sed facile eredo, quod initio modestiae fuerit, paula- 
tim in legem quandam abisse. 
$. 41. Iam igitur forma iudicii senatorii haec fuit, ut is, qui aliquid 
Forma iu- - f 
diej ;e. COmmisisse argueretur contra leges, postularetur apud consules, et hi ad se- 
natorii matum referrent (1). Quodsi postulabant qui ipsi'loqui aut aceusationem 
deseribi- peragere non possent, dabantur iis patroni sive advocali a senatu, maxime 
quos ipsi qui iniuria affecti erant petiverant(?), sed consulebat senatus etiam 
non petentibus, iubebatque hunc et illum adesse sociis, velut apud Pli- 
nium Epist. II, 11 Plinius et Tacitus adesse provincialibus Afris iubentur, 
et apud eundem VII, 33 Plinius cum Herennio Senecione dantur advocati 
provinciae Baeticae. 
tur. 
Quodsi accusatores nondum satis probationibus eriminum, litteris 
testibusve instructi erant, dabatur iis petentibus a senatu inquirendi tem- 
pus: sicut accusatores Suillii, qui Asiam rexerat, annuam inquisitionem 
petiverunt et acceperunt, apud Tacitum Annal. XIII, 43. Rursus etiam 
reus defensionis causa, ut sibi testes evocare liceret, petebat interdum et 
impetrabat: quamquam hanc quidem rem Plinius Epist.V, 20.8.7 nec lege 
comprehensam nec satis usitatam dicit. Lex enim soli accusatori provi- 
dit, eique potestatem testibus denuntiandi dedit: reus eam quidem pote- 
statem lege non habet, sed interim dum accusator testes conquirit, suos 
sibi comparare non prohibetur. 
Cum dies iudicio constitutus appetisset, partesque convenissent, res 
agebatur ab accusatoribus et advocatis rei. Numerum utriusque partis ad- 
vocatorum (nam hoc iam fere nomine dicebantur, qui olim patroni ap- 
pellabantur) definitum fuisse lege Pompeia (3) tradit Dio Cassius libro 

(') Vide Taeit. Annal. XIII, 44. Haec nominis delatio (sive delatio simpliciter) est. 
(*) Vide Plinii Epist.V, 10 init. 
(°) Vide supra pag. 69. 
