de legibus iudieüsque repetundarum. 501 
11 sq. Marius Priscus consularis, Traiano tertium consule, anno post 
Chr. nat. 100 ab Afris repetundarum postulatus est. Omissa defensione 
cedere se accusatoribus declaravit, postulavitque ut lis aestimaretur. Ea 
igitur re paratum sese ostendit ut poenam legis Iuliae repetundarum sub- 
iret. Verum patroni sociorum Tacitus et Plinius pro fide sua senatum 
docuerunt non solum repetundarum eriminibus teneri reum, sed maioris 
noxae compertum esse, quod pecuniam cepisset ob supplicia civium Ro- 
manorum innocentium imperanda. Tenebatur igitur Priscus lege Corne- 
lia de sicariis, quod in magistratu aliquid fecisset contra hominis necem 
quod legibus permissum non esset, aut, si forte illi damnati provocassent, 
lege Iulia de vi publica, qua tenebatur qui, cum imperium aut potestatem 
haberet, civem Rom. adversus provocationem necasset, verberasset cet.('). 
Utriusque autem legis poena gravissima erat omnium. Itaque contentio 
in senatu exorta est utrum senatus cognitio lege, qua reus esset Marius, 
concluderetur, an libera solutaque esset. Vicit ea pars, quae interim lege 
repetundarum agendum, sed postmodo de saevitiae criminibus quaerendum 
censeret. ltaque Marius, iam repetundarum nomine damnatus poenaque 
affectus, denuo in senatum protractus est, et convictus maioris quoque 
sceleris poenam subiit. Redacta in aerarium, qua corruptus- erat pecunia, 
urbe et Italia ei interdietum est. Quae quidem poena mitior erat, quam 
quae lege praescribebatur, sed etiam qui corruperat illum homo privatus 
extra ordinem relegatione ex Italia et Africa punitus est; porro legatus 
Marii tamquam administer sceleris, quamquam suo nomine non erat po- 
stulatus, provinciae sortitione exclusus est, ut senator quidem maneret, 
sed honore et commodis condicionis suae careret. 
Vides hoc exemplo senatus potestatem iudicialem longe fines ordi- 
nariorum iudiciorum excessisse, eandemque rem etiam aliis historiae do- 
cumentis confirmatam invenies. Velut sub Tiberio anno Chr. 22 C. Sila- 
nus ex proconsulatu Asiae a sociis repetundarum postulatus est: sed cum 
inter quaerendum saevitiae crimina maiora apparuissent, non ordinaria 
poena repetundarum affectus est, sed gravissima legis Corneliae de sica- 
riis. Lege Tacit. Ann. IH, 66 sgg. Nam etsi Tacitus infelicem hominem 

(') C£. leg. 4, 8.1 Dig. ad legem de sicariis (lib. XLVII, 8) et leg.7 Dig. ad leg. 
Iul. de vi publ. (eod. lib. 6). 
