de legibus iudieisque repetundarum. 505 
litum priusquam res ad senatus cognitionem deduceretur. Atque hinc 
etiam apparere puto quo modo factum sit ut posthac, senatus potestate 
magis magisque imminuta, Imperatores etiam senatorum causas et iudicia 
sibi suisque consistoris vindicarint. Nimirum cum princeps cognoverat, 
et accusatores et rei facile in eius sententia acquiescebant, cum persua- 
sum sibi haberent nec senatum aliter esse iudicaturum. Extremis tem- 
poribus, cum Imperatores saepe diuque Roma abessent, in senatorum cau- 
sis diiudicandis, quae ad ipsum Imperatorem referebantur, primae partes 
erant praefecto praetorii, quippe qui semper cum Imperatore versaretur 
eonsiliorumque summorum particeps esset. Bamque ob causam Lampri- 
dius Alexandrum Severum instituisse tradit (in eius vita c. 21) ui prae- 
feectus praelorio senator esse, ne quis non senator de Romano senatore 
iudicaret. Sie igitur eximium illud senatorum ius, primis Imperii tempo- 
ribus ortum, paulatim evanuit, cum et urbana senatorum crimina prae- 
fecto urbis subiicerentur. Neque enim senatorum causas excipit Ulpia- 
nus 1. 1 Dig. de off. praef. urb. (1,12) cum scribit: omnia omnino cri- 
mina praefectura urbis sibi vindicavit, nec tantum ea quae intra urbem 
admittunlur, verum ea quoque, quae exira urbem intra centesimum mil- 
liarium, exceptis tantum militaribus, episiola Divi Severi ad Fabium Cilo- 
nem praefectum urbis missa declaratur: salva tamen, opinor, appellatione 
ad Imperatorem, sine cuius confirmatione vix est ut putemus senatoris 
condemnationem ratam fuisse. 
Diximus adhuc qua ratione delicta et maleficia a senatoribus com- 8.45. 
De _reli- 
’ 2 c . ur & c quorum 
rint, sed tamen publica aliqua auctoritate praediti. Hi vero non dubium qui non 
missa iudicata sint. Superest ut de iis dieamus, qui non senatores fue- 
est quin Romae quidem ordinariis quaestionibus, quas praetores exerce- Senatores 
erant re- 
bant, subiecti fuerint. Nam de praetorum potestate iuris dieundi et 
petunda- 
quaerendi nibil magnopere imminutum videtur primis duobus post Augu- rum iudi- 
stum saeculis, nisi quod senatoriae causae iis detractae sunt, et praefectus a 
urbis eam partem criminum, quae manu vindicanda essent, ad se suam- 
que cognitionem traxit. Sed ubi accusator et advocatus extiterant, ubi 
iudieibus iuratis opus erat, ibi non videtur dubium esse quin res ad prae- 
torem competentem pervenerit. 
In provincia querelae primum deferendae erant ad eum cuius imperio 
aut potestati suberat ille qui quid commisisse argueretur. Nam fragmen- 
Philos.-histor. Kl. 1845. Sss 
