﻿290 R U D O R F F 



LIBER QUART US. 



DE MUNERIBUS VEL HO NOR IB US. 

 XXVIII. Rescripto divorum fratrum ad Rutilium Luppum ita declaratur: ,consti- 

 tutio qua cautum est, prout quisque decurio creatus est, ut ita et magis- 

 tratum apiscatur, totiens servari debet, quotiens idoneos et sufficientes 

 omnes contingit. ceterum si ita quidam tenues et exhausti sunt, ut non 

 modo publicis lionoribus pares non sint, sed et via de suo victum sustinere 

 possint, et minus utile et nequaquam Iwnestum, est talibus mandari magis- 

 tratum, praesertim cum sint qui convenienter ei et suae fortunae et splendori 

 publico possint creari. sciant igitur locupletiores non debere se hoc praetextu 

 legis uti. et de tempore quo quisque in curiam allectus sit, inter eos demum 

 esse quaerendum qui pro substantia sua capiant honoris dignitatem.' 



Debitores rerum publicarum ad honores invitari non posse certum 

 est, nisi prius in id quod debetur reipublicae, satisfecerint. Sed eos 

 demum debitores rerum publicarum accipere debemus, qui ex administra- 

 tione reipublicae relinquantur. ceterum si non ex administratione sint 

 debitores, sed mutuam pecuniam a re publica acceperint: non sunt in ea 

 causa, ut lionoribus arceantur. Plane vice solutionis sufficit, ut quis aut 

 pignoribus aut fideiussoribus idoneis caveat. et ita divi frares Aufideio 

 Herenniano rescripserunt. sed et si ex pollicitatione debeaut, quae tarnen 

 pollicitatio recusari non potest, in ea sunt condicione, ut lionoribus 

 arceantur. 



Si quis accusatorem non habet, non debet honoribus prohiberi, 

 quemadmodum non debet is, cuius accusator destiterit. ita enim impera- 

 tor noster cum divo patre suo rescripsit. 



Sciendum est, quaedam munera esse aut personae, aut patrimoniorum, 

 itidem quosdam esse honores. 



Munera quae patrimoniis iniunguntur, vel intributiones, talia sunt, ut 

 neque aetas ea excuset, neque numerus liberorum, nee alia praerogativa 

 quae solet a personalibus muneribus exuere. 



Sed enim haec munera quae patrimoniis indieuntur, duplicia sunt: 

 nam quaedam possessoribus iniunguntur, sive munieipes sunt, sive non 

 sunt quaedam nonnisi munieipibus, vel incolis. intributiones quae agris 

 fiunt, vel aedifieiis, possessoribus indieuntur. munera vero quae patrimo- 

 niorum habentur, non aliis quam munieipibus vel incolis. (I. 6. D. de 

 muner. et honorib. 50, 4.) 

 XXIX. Si qui certa condicione muneribus vel honoribus se adstrinxerunt, cum 

 alias compelli non possent inviti suseipere istum honorem, fides eis ser- 

 vanda est, condicioque qua se ad munera sive honores applicare passi sunt. 



