﻿über den über de officio proconsulis. 297 



credidi, ex duabus ancillis, quae ministrae dicebantur, quid esset veri et per 

 tormenta quaerere. Sed nihil aliud inveni, quam super ■stitionem pravam, im- 

 modicam. Ideo, dilata cognitione, ad consulendum te decurri. Visa est 

 enim mihi res digna consultatione , maxime propter periclitantium nume- 

 rum. Multi enim omnis aetatis, omnis ordinis, utriusque sexus etiam, vo- 

 cantur in periculum et vocabuntur. Ncque enim cicitates tantum, sed vicos 

 etiam atque agros superstitionis istius contagio pervagata est, quae videtur 

 sisti et corrigi posse. Gerte satis constat, prope iam desolata templa coepisne 

 celebrari et sacra solemnia diu intermissa repeti passimque venire victimas, 

 quarum adhuc rarissimus emptor inveniebatur. Ex quo facile est opinari, 

 quae turba hominum emendari p>ossit, si sit poenitentiae locus. 



Traianus Plinio: Actum, quem debuisti, mi Secunde, in excutiendis 

 causis eorum, qui Christiani ad te delati fuerant, secutus es. Neque enim 

 in Universum aliquid, quod quasi certam formam Jiabeat, constitui potest. 

 Conquirendi non sunt, si deferantur et arguantur, puniendi sunt, ita tarnen, 

 ut, qui negaverit se Christianum esse idque re ipsa manifestum fecerit, id 

 est supplicando diis nostris, quamvis suspectus in praeteritum fuerit, venia m 

 ex poenitentia impetret. Sine auetore vero piroptositi libelli, nullo crimine 

 locum habere debent. nam et pessimi exempli, nee nostri seculi est. (Plinii 

 epistolae 10, 97.) 



LIII b ? Exemplum epistolae imperatoris Adriani ad Minucium Fundanum pro- 

 consulem Asiae. 



Accepi litteras ad me scriptas a decessore tuo Serenio Graniano viro cla- 

 rissimo et non placet mihi rationem silentio praeterire, ne et innoxii pertur- 

 bentur, et calumniatoribus latrocinandi tribuatur occasio. Itaque si evidenter 

 provinciales huic petitioni suae adesse valent adeersum Christianos ut pro 

 tribunali eos in aliquo arguant, hoc eis exequi non prohibeo. Precibus 

 autem in hoc solis et adclamationibus uii eis non permitto. Etenim multo 

 aequius est, si quis volet aecusare, te cognoscere de obiectis. Si quis igitur 

 aecusat et probat adeersum leges quiequam agere memoratos homines, pro 

 merito peccatorum etiam supplicia statues. Illud mehercule magnopere 

 curabis, ut si quis calumniae gratia quemquam sorum postulaverit reum, 

 in hunc pro sui nequitia supplieiis saevioribus vindices. (Rufini, Aqui- 

 leiensis presbyteri historia ecclesiastica cap. 9. ed. Basil. 1523 fol. p. 78. 

 lustini martyris apologia I. c. 68. rec. Olto. Jen. 1842. Tom. I. p. 272.) 



LIII. C ? * AvToxpciTwp Kaitrap Mapxo$ AvprjKiog Kymmvcc, 'Z-ßaarot;, Apfiiviog, äpxizprö\ 

 \iiyiaToc,, irniapx^c, l'zovaiw; to 7rijj.7cvov xcu to dixarov, u/Taro; ro -pirov ™ 

 xoivw rrje, 'Ätnas x u 'p ilv - 



'Eytu fj.\v oTä' otl xai to7i; S'eoT; e;tijueX;'$ lari ju-^ \uv3-dvsiv T0O5 toig-utcok,. 



Philos. histor. Kl. 1865. P p 



