﻿310 Rfdorff 



tem fallat. nam plerique patientia sive duriüa tormentorum ita tormenta 

 contemnunt, ut exprimi eis veritas nullo modo possit. alii tanta sunt 

 inpatientia, ut quo vis mentiri, quam pati tormenta velint. ita fit, ut 

 etiam vario modo fateantur , ut non tantum se, verum etiam alios cri- 

 minentur (comminentur.) 



Praeterea inimicorum quaestioni fides haberi non debet, quia facile 

 mentiuntur. nee tarnen, sub praetextu inimicitiarum , detrahenda erit 

 fides quaestionis. 



Causaque eognita habenda fides aut non habenda. 



Cum quis latrones tradidit, quibusdam rescriptis continetur, non 

 debere fidem habere eis in eos qui eos tradiderunt, quibusdam vero quae 

 sunt pleniora, hoc cavetur, ut neque destricte non habeatur, ut in cete- 

 rorum persona solet, sed causa eognita aestimetur, habenda fides sit, 

 necne. plerique enim, dum metuunt ne forte adprehensi eos nominent, 

 prodere eos solent, scilicet impunitatem sibi captantes, quia non facile 

 eis indicantibus proditores suos creditur. sed neque passim impunitas eis 

 per huiusmodi proditiones concedenda est, neque transmittenda allegatio 

 dicentium, ideirco se oneratos, quod eos ipsi tradidissent. neque enim 

 invalidum argumentum haberi debet mendacii sive calumniae in se in- 

 struetae. 



Si quis ultro de maleficio fateatur, non semper ei fides habenda est. 

 nonnumquam enim aut metu aut qua alia de causa in se confitentur. et 

 extat epistula divorum fratrum ad Voconium Saxam, qua continetur, liberan- 

 dum eum qui in se fuerat confessus, cuius post damnationem de inno- 

 centia constitisset. cuius verba haec sunt: Prudenter et egregia ratione 

 kumanitatis , ßaxa carissime, Primitivum servum, qui homieidium in se 

 confingere metu ad dominum revertendi suspectus esset, perseverantem falsa 

 demonstratione , damnasti, quaesiturus de conseiis quos aeque habere se com- 

 mentitus fuerat, ut ad certiorem ipsius de se confessionem pervenires. nee 

 frustra fuit tarn prudens consilium tuum, cum in tormentis constiterit, ne- 

 que Mos ei conscios fuisse, et ipsum de se temere commentum. potes itaque 

 decreti gratiam facere, et eum per officium distrahi iubere, condicione ad- 

 dita, ne uviquam in potestatem domini revertatur, quem pretio reeepto certum 

 Itabemus libenter tali servo cariturum. Hac epistula significatur, quasi 

 servus damnatus, si fuisset restitutus, ad eum pertinebit, cuius fuisset, 

 antequam damnetur. sed praeses provinciae eum quem damnavit, resti- 

 tuere non potest, cum nee peeuniariam sententiam suam revocare possit. 

 quid igitur? prineipi eum scribere oportet, si quando ei qui nocens vide- 

 batur, postea ratio innocentiae constitit. (L. 1. D. de quaestionib. 48, 18.) 

 LXXVII. ad subrigenda (sie, VTröpd-ojaiv ri<j.<j<pw.<;. Glossa Philoxeni.) 



