﻿über den über de officio proconsulis. 3 1 5 



ne dicunto('), qui sobrinus est ei reo, propioreve cognatione coniunctus, 

 quive socer, gener, vitricus, privignusque eins erit. (Coli. LL. Mosaic. et 

 Romanar. Tit. IX. Kap. 2.) 



DE POEMS. 

 XCI. Si quis forte ne supplicio adficiatur, dicat se habere quod principi refe- 

 rat salutis ipsius causa, an remittendum sit ad eura, videndum est. et 

 sunt plerique praesidum tam timidi, ut etiam post sententiam de eo di- 

 ctam poenam sustineant, nee quiequam audeant. alii omnino non patiun- 

 tur quiequam tale allegantes. nonnulli neque semper neque nonnumquam 

 remittunt, sed inquirunt quid sit quod allegare principi velit, quidque 

 quod pro Salute ipsius habeat dicere. post quae aut sustinent poenam 

 aut non sustinent. quod videtur habere mediam rationem. ceterum, ut 

 mea fert opinio, prorsus eos non debuisse, posteaquam semel damnati 

 sunt, audiri, quidquid allegent. quis enim dubitat, eludendae poenae 

 causa ad haec eos decurrere? magisque esse puniendos, qui tamdiu conti- 

 cuerunt quod pro salute prineipis habere se dicere iaetant? nee enim 

 debef&)ant tam magnam rem tamdiu reticere. 



Si quos comitum vel legati sui reos proconsul invenerit, utrum 

 punire eos debeat, an successori servare, quaeri potest. sed multa exstant 

 exempla, quae non tanturn officialium suorum , nee sub se agentium, 

 verum suos quoque servos poenae adfecerunt. quod quidem faciendum 

 est, ut exemplo deterriti minus delinquant. 



Nunc genera poenarum nobis enumeranda sunt, quibus praesides 

 adficere quemque possint. et sunt poenae, quae aut vitam adimant aut 

 servitutem iniungant aut civitatem auferant, aut exilium aut coercitionem 

 corporis contineant, (L. 6. D. de poenis 48, 19.) 

 XCII. aut damnum cum infamia aut dignitatis aliqüam depositionem aut alicu- 

 ius actus prohibitionem. 



Vita adimitur, ut puta si damnatur aliquis, ut gladio in eum animad- 

 vertatur. sed animadverti gladio oportet, non securi vel telo vel fusti vel 

 laqueo vel quo alio modo, proinde nee liberam mortis facultatem conce- 

 dendi ius praesides habent. multo magis vel veneno necandi. divi tarnen 

 fratres rescripserunt, permittentes liberam mortis facultatem. 



Hostes autem, item transfugae ea poena adficiuntur, ut vivi exu- 

 rantur. 



Nee ea quidem poena damnari quem oportet, ut verberibus necetur 



(') Ex Lachm. conjeclura. nee dieunt D. ne dicant Bl. 



Rr2 



