Dümmler: über den Mönch Otloh von St. Emtneram. 1099 



plerem. Si vero impossibilitas ali(|ua me impediret , a promissionis debito essem 

 absolutiis. 



Ilac i.üitiir conditione aggressiis siim confiisae disputationis pelai;ti.s. In quo non 

 longe ab incepti opeiis litore navigans incidi in tantae dif'ficiiltatis syrtes, nt aliquan- 

 diu dcsperarein nie nlterius posse proficisci. Sed reminiscens qnod apostoli in tem- 

 ix'state lal)i)i'antes argiiebantnr niodicae fidei,' quodque dominus alibi dicat:^ 'Omnia 

 l)nssil)ilia sunt credenti', clainavi ad dominum deposcens, ut me imminenti eripere 

 dij^naiTtui- nauiVagio. Post hoc non hinge ventus a dextris veniens, nescio quo impulsu, 

 nie sustnht inde , et prospero ut mihi videbatur cursu in ulteiiores transvexit partes, 

 ubi cito in eadem periciüa incidens iterum invocavi^ dominum. Et exaudivit me ferens 

 super tam periculosa loca, ut post transitnm retro videns satis mirarer evasisse. His 

 igitur modis me laborasse in spacio totius peiagi, in quod petitionis tuae manu me 

 impulisti , testis est deus. quem saepius invocavi, in quo solo spem evadendi positam 

 haliui. O ([uoties me penituit tibi quicquam emendationis proniisisse in tarn confuso 

 et incongniae nan-ationis textu. Nam licet me non terreret promissionis improvida 

 conscientia, promittentem solummodo, si possem tuam complere petitionem, verebar 

 tamen si inchoata minima perficerem , aliquos me deridendo dicturos, quia liic homo 

 coepit aedificare et non potuit consummaie. 



Ecce potes, frater, agnoscere, (|uia angustiae mihi erant undiipie. Ex una denique 

 parte coartaljar multiplici oblatae scripturae inconvenientia, quae more puerorum in- 

 caute coilo(|uentium reperiebatiu- tam in stilo'' quam in sententia. Nam nunc quaedam, 

 (|uae inipossibilia sunt homini, profert, iit est illud quod sanctus Magnus dicitur* in 

 locum (piendam venisse et mox oratione facta ecclesiae t'undamentum ponere, ecclesiam- 

 que construere, (piasi sine supplemento nmltorum solus tantum opus perficere posset, 

 interdum vero incongrua, ut est illud (juod de eiusdem vici vocabulo refert dicens:^ 

 'Merito vocatur locus iste Eptaticus (pii in medio constat inter duo monasteria', quasi 

 idem vocabulum interpretetur medium, et non potius numerum sonet septenarium, qui 

 grece dicitur e-nra, unde etiam liber eptaticus vocatur continens V libros Moysi et 

 lilier*" losiiae atque ludicum, qui sunt VII. 



Hec inquam multaque his similia ex una parte me coartabant, altera vero parte 

 nihilominus constringebar. quod scientiam taiitam non habui, ut tam vitiosam scrip- 

 tnrani cmendare'^ sperarem. Non enim talis eram, ut pro certo scirem me inipetrare 

 |)osse. quod non inveni, sed sicuf oculi ancillae in manibus dominae suae, ita oculi 

 mei ad dominum erant intendentes, ut adiuvaret me. Cumque sie intenderem sursum, 

 repente venit auxilium, unde si qiud in hoc opusciüo invenitur recte prolatum, pietati 

 divinae depntandum est totum, reliqua vero imperitie meae. 



Postremo cunctos ista legentes obsecro, ut si quod beneficium eis praebui scri- 

 bendo. ijisi quoque mihi faciant pro delictorum meorum venia[m] poscendo. Etsi ignai-i 

 sint j)ersonae meae , sciant me esse unum ex sancti Emmerami congregatione. 

 Sancte Dei Magne. toto mundo venerande, 

 Suscipe Vota mei qui promptus talia scripsi, 

 Atque ferens Christo veniani i'ogita mihi (piaeso. 



' Matth. 14. 31. 



'^ Marc. 9, 22. 



' Vergl. Ps. 4, 2. 



* Cap. 23 (Canis.. Lact. ant. V. 937; Goldast 1,198): 'Finita vero oratione coe- 

 penmt construere fundamentum et aedificaverunt ecclesiam'. O. schreibt: 'Post haec 

 non longe, cum honiines in circuitu positi, sanctitatem beati Magni audientes, neces- 

 saria quae(|ue sibi studerent praebere, coepit ibidem ecclesiam construere'. 



■'' Cap. 26 (j). 941; GoLDAsr I, 199), von O. weggelassen. 



" Psalm 122, 2. 



•■• stvio G. ^ sie G. "^ emmendare G. 



