1100 Gesammtsitzung vom 28. November. 



Similiter quoque ego feci qui diu postulatus hanc iterum vitam correxi. Hiiius 

 rei testes esse possunt, qui hoc a me vix impetraverunt, non quod ab huiusmodi 

 studia ulla malicia, sed nimia me retraheret imperitia, si enim porcionem aliquam 

 eius peritiae quam multos habere cognosco retinereni, sponte me huie operi obtulissem. 

 Sed de hoc satis dictum, nunc ad incepta reden subiungens pauca prioribus, quod 

 ergo miraciila jilurima quae post beati Magni translationem in eius coenobio deus 

 facere dignatus est, minime scripta habentur. Hoc accidit tarn ex negligentia quam 

 imperitia scriptorum. Negligentia enim magna dicenda est quod hi, quibus tanta 

 scientia est dictandi et scribendi quaelibet, ut in hora brevi Chartas, quantascunque 

 voluerint, non solum multimodis veterum auctorum sententiis, verum etiam ipsa 

 Tullianae eloquentiae poinpa insignitas humani duntaxat l'avoris causa proferant, aliqua 

 saltim levia in nomine domini et honore cuiuslibet sancti scribere dedignantur, non 

 attendentes, cur a deo tanta scientiae dona acceperint, vel quanto errore obligati sint 

 in hoc quod videtur illis facilius difficilima et maxima quaeque scribere pro humano 

 favore, quam facilia et minima pro divino amore. Quibus illa prophetica congruit 

 sententia:^ 'Sapientes sunt ut faciant mala, bene autem facere nescierunt'. Huiusmodi 

 igitur negligentia multos pro dolor peritos inipedit scribere ulla spirituali vitae con- 

 grua, at nos indoctos et imperitia et alia impedit causa. In tempore namque immi- 

 nenti peccatis nostris exigentibus undique affligimur, videntes vel audientes fraudes 

 bella, locorum sanctorum destructiones tam a clericis et monachis quam a laicis factas. 

 Quomodo ergo inter tanta mala possumus aliqnid iucundae utilitatis scribere quos nihil 

 magis übet quam lugere. Quapropter ponentes sie finem his quae de sancti Magni 

 virtutibus dicere novimus suppliciter deprecainur, ut ea quae iam diximus ipse dignanter 

 accipiat, et sicut plurimis se invocantibus sanitatem corporum apud dominum obtinuit, 

 ita et nobis animarum salutem peccatorumque remissionem obtineat praestante domino 

 nostro lesu Christo, qui cum patre et spiritu sancto vivit et regnat in sectda secu- 

 lorum. Amen. 



II. Ich lasse dieser Mittlieüung noch einen kleinen bisher unge- 

 druckten Aufsatz Otloh's aus dem Gebiet der Zahlenmystik folgen, 

 der in dem Cod. lat. Monae. 14756 fol. log'-iii mit der voran- 

 gehenden Figur an unpassender Stelle eingeschoben ist, wie man aus 

 den Erläuterungen Arndt's zu seiner Schrifttafel 19 (S. 7) des Näheren 

 ersehen kann. Der Inhalt berührt sich mit dem Dialog, de tribus 

 quaestionib. c. 38 (ed. Pez col. 215-217). 



Explanatio qualitatis hominum iuxta numeri mysterium. 



Agnoscens aliquantulum in numero non solum iiixta literam, qug et abacistis 

 et compotistis, in arte quoque arithmetica et musica peritis, nota est plurimis, sed 

 etiam iuxta spiritualein sapientiani utilitatem esse maximam, studui presentem figuram 

 in modum sancte crucis componere et in ea numeros quosdam scientie spirituali aptos 

 inserere. Cum enim sancte crucis sublimitas, latitudo et profundum significationem 

 diversam habeant, et in nomine lesu omne genu tlectatur'' celestium, terrestrium et 

 infernorum, licet modis diversis celestia a terrestribus, terrestria ab infernalibus se- 

 parentur, credendum videtur et in numerorum mysterio eandem diversitatem inesse: 

 ut scilicet quidam eorum in trinitate solummodo existentes, sicut VHII, perfectos 

 homines vel si rectius videtur angelos, quorum etiam novem sunt ordines, quidam 

 vero in dualitate simul et trinitate existentes, sicut VI et XII, mediocres, quos ideo 



' lerem. 4, 22. 

 ^ Philipp. 2, 10. 



