30 Gesammtsitzung vom 14. Januar. — Mittheilung vom 7. Januar. 



nobis latentes non statim sint in promtu, meditando tarnen ex mentis 

 nostrae penetralibus erui possunt. Ilue pertinent veritates necössariae 

 a sensmnn testimonio independentes. 



Etfi auteni hoc Lumen naturale Legem Dei aeternam cordibus 

 inseriptam contineat, non tarnen ad nos Deo reconciliandos sufficit. 



Libertas voluntatis confistit tum in eo ut sponte, tum ut delibe- 

 rato agämus, nee neceffitemur ad decernendum , sed tantum inelinemur. 

 Etfi autem l'utura contingentia adeoque et liberae hominis aetiones, 

 tum ex natura sua, tum ex praevifione divina sint deterininatae 

 veritatis, aliud tarnen est certitudo, aliud neceffitas. Et licet neceffe 

 sit evemre, quae Deus praevidet, haec tarnen neceffitas, cum nonnifi 

 hypothetica sit, contingentiain et libertatem non tollit. 



Nee divina praeordinatio libertati obstat, Deus enim videns inter 

 polTibilia hominem libere agentem, eique existentiam decemens, 

 naturam rei adeoque libertatem actionis non immutat. 



Et licet omnis effectus determinetur ex suis caufis, earumque 

 praedispofitionibus , ita ut semper ratio abqua subfit, cur potius 

 existat quam non existat, atque adeo non detur cafus indift'erentiae 

 aequibbratae , ubi omnia se eodem modo habeant utrinque, rationes 

 tarnen quibus determinatur caufa libera, nunquam sunt necessitantes, 

 atque eatenus indifferentia sive contingentia in Ulis salva manet. 



Itaque nee peccatum originale, nee ahae nostrae pravae dispofi- 

 tiones faciunt, ut neceffarius sit peccandi actus, etfi tanta sit nostra 

 ad peccandum inclinatio, ut certum fit immunes nos a peccando non 

 fore, nifi divina gratia retineainur. 



Viciffim nee gratia Dei quantaeunque libertatem nostram tollit, 

 aut nobis bonae actionis neceffitatem imponit, cum dicendum fit, 

 Deum quoque et Angelos et animas beatas libere agere, etiam cum 

 maxime ad bonum inclinantur. 



Peccatum actuale hominis, quomodo a Deo non permittatur 

 tantum, sed et gubernetur, et quomodo ad realitatem ejus coneurrat 

 Deus, supra explicatum est. 



Hactenus de natura, nunc de Gratia qua opus est tarn ad bonos 

 actus juvandos, quam ad malos coercendos. 



Auxüia Gratiae duplicia sunt, externa et interna. Externa sunt 

 cireumstantiae , quae ut quibusdam sunt auxilia ad peccandum. ita 

 aliis ad virtutem. Consistuntque in sorte nascendi, educatione. con- 

 versatione, cafibus vitae, quibus fit ut alii aliis agant, feliciores red- 

 dantur. non tantum in rebus humanis. sed etiam in spiritualibus atque 

 divinis. In bis dispensandis agnoseunt Theologi nostri tc $o&c>: Pauli. 

 Et licet credibile Sit saepe eos per externa adveri'a int'eliccs tieri. 

 qui male ufuri fuiffent etiam (avorabdibus circumstantiis. generaliter 



