Warrtensach: Beschreibung einer Handschrift mittelalterlicher Gedichte. 
fol. 88’ 
1 
20 
25 
30 
35 
40 
45 
Augustus leto diteseit in horrea cornu, 
Mille cados olei spondet oliva ferax. 
Consumit dolium joceundo munere nectar, 
Fructificant patulis melle referta casis. 
Frons diadema subit, ardeseit corpus in ostro, 
Pondere gemmarum dextra laborat ovans. 
Bursa tumet nummis, sed marca superbit in archa: 
Huie deitatis honos census amicus erat. 
Auctor. 
Quid miser ex rerum fallaci flore superbis? 
Occasum floris proxima bruma dabit. 
Estuet in rapidum solis quadriga leonem: 
Languebit modico vulnere floris honor. 
Eris amor sevum te thesaurizat in ignem, 
Quid satagis preceps fata proterva sequi? 
Blanditiis captus, fructu grataris inani, 
Sie cadis in laqueos, dum juvat esca nocens. 
Melle superducto funus letale venenum: 
Sie trahit in cautes vocis amore Syren. 
Te cum spe rerum detrudit' hostica turba, 
Te baratri vortex igne vorante rapit. 
Te rotat in flammam Furiarum ceca chorea, 
Hospieium tale reddit iniqgua domus. 
Erroris nubes tua saxea menbra magistrat, 
Hac duce cecato ceca ruina patet. 
Illius ad nutum celer ut domino famularis, 
Scandere quo recidas imperat ille gradum. 
Errorem sequere: vitales exuis actus, 
Vita tibi mors est, funera vivus habes. 
Spes” fructu vacua celeri delabitur ala, 
Flos vernalis abit, pestifer instat amor. 
Flet probitatis honos, exultat fraudis hiatus, 
Intepet hie pietas, coneremat inde furor. 
Hie silet, iste latrat; hie defieit, iste tumeseit. 
Hujus in oecursum non habet illa locum. 
Omnis hebet ratio, vacuatur Pallade peectus, 
Insidet in mentem perfidus hostis amor. 
‘detrudunt’ Hs. 
'Spe’ Hs. 
129 
