Warrengach: Beschreibung einer Handschrift mittelalterlicher Gedichte. 
85 
90 
fol. 96’ 
115 
Zesich 
Felle venenatus, hiematur et intus et extra, 
Grandine morboso jam ruiturus homo, 
Jamque sub artanti fixus radice malorum, 
Vita desperans, funeris arma legit. 
Mors violenta nimis vim sincopat exteriorem, 
Officio pereunt singula menbra suo. 
Surdeseunt aures, caligant lumina, lingua 
Neseit iter vocis, nasus odoris eget. 
Labitur in vacuum manus arida, nullus in ore 
Spiritus est, vite consceia vena tacet. 
Momentum vite mens secum sola tuetur: 
Conseia preteriti, queque futura timet. 
Errat, et egressum letalem corporis horret, 
Conseiaque extremum pena moratur iter. 
Aspieit hostiles morsus, inimicaque castra: 
Limen habet morti turba parata sue, 
Exaceuunt' dentes in morsus agmina nigra, 
Operiunt meritis debita jura suis. 
Dum miser attendit miserum sine fine dolorem, 
Mors iter abrumpens astat et exit in hee. 
Mors. 
Tu eui blanda diu sors risit opum, necis ortum 
Non causare, nefas sed resipisce tuum. 
Vim vite minuit Parcarum firma potestas: 
Hee tibi dat finem, terminat ista diem. 
Dum dueit Lachesis filum, secat Atropos illud, 
Offieium Lachesis perdit amara soror. 
Te tamen hue averte precor, tibi consule tandem: 
Crimina si qua latent, exue, terge, lava. 
Coge greges scelerum sub libram luminis equi, 
In faciem redeant agmina cuncta mali. 
Nee lacrimis parce, nee cordi parce, nec ori 
Parce, sed immundos exue, terge sinus. 
Dives. 
Dives ab his motus, serat ora dolore magistro, 
Uritur accensus eordis ad ima furor. 
Peetoris ardorem facies examinat atra, 
In faciem mentis conscia queque patent. 
131 
