Warrengach: Beschreibung einer Handschrift mittelalterlicher Gedichte. 
fol. 99 
2 
D 
[7 
vn 
240 
245 
250 
265 
Nititur &contra dolor inflammare furorem, 
Sudat in obliguum luminis uerbo' vagus. 
Mens stimulis stimulata novis stimulatur inepte; 
Sed quandoque tepet pulsa pudore sui. 
Litigii verbum satis hie, magis ille frequentat, 
Dat tumido cordi lingua superba viam. 
Hine pudor, inde dolor variant fomenta doloris, 
Litibus armantur, hine pudor, inde dolor. 
Cogit abesse modum dolor, et pudor in ratione 
Pugnat, sie ceco limite verba faeit: 
'Spem vite tollis, dum sie mea tollere curas, 
Niteris in nichilum prospera fata trahi. 
Nee merui de te tantos audire furores!? 
Irarum stimuli, sed sine lege ruunt. 
Parcius ineumbe misero, moderare furorem. 
Sperne minas, tepeat fervor, iniqua fluant. 
Cum lacrimis effundo preces, has aure benigna 
Suseipe, susceipiens cordis in arce loca. 
Aure preces, animo lacrimas admitte faventi, 
Excludens voto viscera dura pio. 
Sunt michi natorum tria pondera pignore caro: 
His meus ineumbit matre carente labor. 
Sed sedet in votum speciei scribere formam, 
Hoe faciet precibus forsitan esse locum. 
Arridet vultu tribus una juventa iocoso, 
Castigat faciem quisque pudore pari. 
Lylia candenti candent in frontis honore;’ 
Myrra caput, cerines nardus odoris habet. 
Lylia subrepens, morsu rosa mordet amico, 
In roseos vultus ludit utrumque jubar. 
Sideribus certant oculi, plus laete superbit 
Cervix, dens gratus ordine vineit ebur, 
Labra tumor mentumque decet lanuginis umbra, 
Turpe nichil munde linea naris habet. 
Ut pareat frontis spacium, coma flexa laborat: 
Arridet menbris omnibus omnis honor. 
Hos armare michi labor est in martis amorem, 
Ut sua sint paeis marte juvante bona.' 
So ganz deutlich, ohne Zweifel fehlerhaft. Ob 'ordo’? 
“fauores’ Hs. 
‘“candenti frontis horrore’ Hs. 
‘dono’ Hs. 
135 
