H.Schöne: Eine Streitschrift Galen's gej>;en die empirisclien Ärzte. 1259 



vcTCti ijovov, oirep evapyws '6)(oiLiev öfxoXoyovfxevov. crv Sk ö tus 

 a'iTias TroXvTrpayfxovcöv Sikmos ei Kai to ttws 6K§iSdo-Keiv. äXX' 

 eoiKas e/UTraXiv tov SeovTos ievai kui opoiov tl iroieh to?s eirei 

 ixr] yivwaKovcriv , oirep öpwcriv, prjS' öpäv bpoXoyovcTLV Jj e-rreiBy} 

 Tiva TpoTTOV yiverai tci yivö/ueva Koi cfideipeTOi tu <f>deip6peva Koi 

 ra Kivovpeva [jjir]] Kive7Tai ph yivwaKovaiv, ovtc yevecriv ovt€ (f)dopäv 

 ovT€ Kivr](nv äTToXeiirovcriv. äXX' oti tj peyicTTi] iravTos Xoyov Sia- 

 ßoXi] T] TTpos TO kvapyes ecm päj(ii, Tis ovk olSev; os yap ov8' äp- 

 ^acrOai SvvaTcu Trjs evapyeias )(wpis. neos av oiiTOS tticttos e'ti]. irap 

 rjs eXaße tus ctpT(ds. KaTU toutj/s Opaavvöpevos; tovto kui HrjpoKpiTOS 

 eiSws OTTOTe rot cßaivopeva SießaXe "vopw XP^'-^^ vopw yXvKV,v6pu) iriKpov", 

 eirrwv "eTeij §' aTopa koi k€v6v", e-iToir](T€ tus aicrSricreis Xeyovcras irpos fol. 

 Ty]v Sidvoiav ovtws' "TaXciLva (ßprjv, irap' ripewv Xaßovaa tcis iriaTeis 

 npeas KaTcißciXXeis; TTTwpd toi to KaTaßXripa". Seov ovv KciTciyvwvai 



TOV Xoyov TIIS CiTTKTTiaS, OS OVTWS eCTTlv pOxOljpOS, Waß' 6 TTlOaVWTaTOS 



avTOV pd^eTat to7s (ßaivopevois, äcf)' wv i]p^aT0, to evavTiov epyd^ecrOe- 

 Twv WS yiyveTcii pev ovk e^ävTCov Xoyov, ws ö Xoyos de ßovXeTcu pi] yi- 

 yvopevwv KctTeyvwKctTe ■ epoi S' aii to toiovto eXey^os eivcu §OKe7peyia-Tos 



solumiiiodo : quod scnw euldenter concessum hahetnus. Tu urrOj qui 

 causas mriose inquirkj, debes et lllud quomodo docere. Sed contra 

 quam deceat^ "procedere uidcriSj nee seeiis facere , ac Uli, quoniamj, quo- 

 modo uideatuTj Ignorant^ nequaquam uidere fatentur : et^ quki rtlain, quo- 

 nam. pado generentur, quae gcneraniur, et corruynpuntur, quae rorrum- 

 piintur et moueantur^ quae mouentw\, ignoi'ant, iccirco nee gene7'ationem 

 nee corruptionem nee motum relinquunt. At^ quod maxi/na uniuersae ratio- 

 nis uituperatio sit_, aduersus euidentia pugnare^ quis est, qui neselat? Natu, 

 qui incipere non potest sine euidentia, quomodo is ßdelis sit, cum aduersus 

 idj ä quo principia sumpsit, sit audoxf Hoc etiam mm uidisset Demo- 

 crituSj, quando apparerdia uituperahat, ubi dixisset. Lege color, lege dulee, 

 lege amarum: vera aidem (hoc est 6Ter]) atornus, et vacuum : finxit 

 sensus aduersus cogitationem in Ininc modiatt loqui. Misera wens, quae 

 cum ä nohis fidem assumpseris, nos deiicis. At cum nos deiicis, tu ipsa 

 cadis. Cum igitur deceret rationem infidelitcde condemnare, nindrum, quae 

 adeo praua sit, ut etiam, quae inter ipsas est probabilissima , cum appa- 

 rentibus ä quihus incepit, pugnet, uos contrarium agitis: quippe ea 

 damnatis, quae rationem quidem liabent, ut sciant, sed ut ratio vult, non 

 sciuni. 3Ii/ii uero hoc ipsum inaxiina rationis redargutio esse uidetur. Quis 



5.6 Man erwartet k«! Kive7Tai ra Kivov/xeva 9 cwao-öai: verh. S 10 KaTavTi'is: 



verb. S 10 AijfiÖKpiros] vergl. Natorp, Forsch. S. 192 15 ovros: verb. S 16 epyä- 



{ecröai: veib. S 17 yiyvea-Om : verb. S 18 \'ielleiclit KaTeyvioKoTes'.' avTO 



toiovto; vielleicht avTo tovto'} 



