H. Schöne: Eine Streitschrift Galen's gegen die empirischen Ärzte. 1261 



•yeadat — äXK 6V€Ka tov TeXeiwa-ai tov Xö'yov evapyws eiriSei^ü) oti, 

 Kciv nXeKTTCiKis wcravTws öpacrdai ti crvyj(<'}ptlOfj, ovSev e/c tovtov Oew- 

 ptjfia Te^viKov crvcTTi'jcrovTai. Kai pi] Tis So^ri pe tw llXdTwvos XP^~ 

 crecrOai Xoyw, ws e'i Tis pev twi' eiriTrjSevaewv Trjv (f}v(nv yiyvuxTKet 



5 Trjs vXt]s, irepi rjv KarayiveTca, avrri pev T4j(vti ecTTiv, el Sh pri, Tpißh 

 pev Tis Kai epireipia, Te^vr] §' o'v' — ' kyw pev yäp', (f)t]criv, ' ov kuXw 

 Te)(vy]v o a.v ^ aXoyov irpaypa' — , ov ^(pwpai §' avTw ovj( oti 

 ovK eaTiv äXi]6i]s, paivoipijv yap äv el tovto Xeyoipi, äXX' oti »j 

 ävaiaj^vvTia twi/ epneipiKwv Kai tovto TcpocrieTai, Kai ovSev avTols 



,o peXeiv epovaiv. ei tovtov ye eveKa pr) Te^vriv avTwv to eiziTriSevpa 

 KaXoTpev, äXX' aXXo ti. Tives ovv eicriv oi epoi Xöyoi; TrpwTov pev 

 ovv Kai irap' avTwv eKeivwv avyKe^wptjTai tci Xi'jppaTa. rj yap 

 Twv TrXeio'TaKis waavTws ecopapevwv Ti^ptjais KaXeiTui pev oipai irap' 

 avTwv epireipia' avyKCiTai S' e/c iroXXwv twv Kadcma^' aTe')(vov Se 



15 TO Kaödna^ avToi cjjaaiv e('»j dv t6 TrXeiaTaKis e/c ttoXXwv aTe^vwv 

 orvyKeipevov. Kai &§' dv ö Xoyos epwTrjOeirr ei t6 KaOdira^ aTe^vov, 

 TO §e TcXeiaTaKis e/c iroXXwv twi/ Kaddira^ avyKeiTai, aTe^vov to 

 TrXetCTTa/cts. äAAa pi]v to Kadäna^ dTe^vov Kai to nXeiaTaKis (dpa). 

 dXX' laws ovS' ö Xeyopev eiSevai (ptio-ovai ■ (f)evyeiv yap öpoXoyrjO-ovcri 



euidrnter demonstraho, quodj quamuls etlam saepissime slmlll modo ali- 

 quid Gonspiei concedatur, nullum tarnen ex hoc theorema artificiosum con- 

 stituent. Et certe nequaquam opineris me Plutonis ratione ufij quod si 

 quod studiutn (id est eiriTi^SevcrisJ naturam moteriaej circa quam uersa- 

 tur, cogno&cit, id sane ars est: si non cognoscitj, Tpißrij id est exercitatio 

 quaedam est et experientia : ars autem nequaquam: Ego enini (inquit ipse) 

 artem haud voco, rem_, quae sine ratione est: Hac namque Piatonis ratione 

 non utor. non^ quia tiera non sit^ insanirem enim, si haec dicerem, sedj, 

 quia empirico?'um inuerecundia etiam hoc admittlt: nee sibi ipsis curae esse 

 dicuntj si huius rei gratia suum ipsorwn Studium^ non artem^ sed aliud 

 quid appellem. Quaenam igitur erunt meae rationes? Primum ergo ab 

 Ulis ipsis quoque sumptiones sunt concessae. Si enim obseruatio eorum^ 

 quae saepissime simile modo uisa fiiere^ ab ipsis ^ arbiträr, empiria, hoc 

 est experientia^ appellatur, componitur autem ex multis singularibus ., ipsurn 

 autem singulare inartificiosum esse dicuntj, fuerit sane, quod saepissime 

 fit, ex multis inartificiosh compositum. Et ila oratio interrogabitur . Si 

 singulare est inartificiosum. id uero quod saepissime fit, ex multis singu- 

 laribus est compositum, igitur id quod .saepissime fit, est inartificiosum'. 

 atqui singulare est inaiiificiosum : ergo et id, quod saepissime fit. At forte 



2 cruyj^Mpi/Öi/i'Qi ; verb. S 3 toi öö^oi: verlj. D flKÖToivos] Gorg. 463 b (cf. 



501 a). 465 a )(ptj(Ta(rOai: Verb. S 10 /xeKkeiv. verb. S 12 avyKe^o'iptiTai: 



verb. S 15 aiiTo: verl). S e'ni {0') äi" D 



