104 Sitzung der philosophisch - historischen Classe vom 14. Februar. 
suetudine ei, qui sibi prepositus fuerit, esse subjectos, ita episeopi 
se noverint magis consuetudine quam dispensationis dominice veritate 
presbiteris esse majores, et in communi debere ecelesiam regere. 
Potens est ipsa sancta mater eeclesia ordinare quod melius est et utilius, 
quia in fundamento idem sunt presbiter et episcopus.’ Et hoc mo- 
derno tempore expedit, ymmo necessitas eompellit, equepotentes habere 
voces. Si enim episeopi antiqua humilitate contenti forent, habentes 
ante mentis oculos illud Eeelesiastiei: ‘Prineipem te constituerunt, noli 
extolli, sed esto inter illos quasi unus ex illis’, et illud Petri: ‘Non 
quasi dominantes in clero, sed forma faeti gregis’, tune non esset 
magna vis de hiis vocibus. Si autem volumus humilitatem _episco- 
porum noscere, inspieiamus hoc quod habetur libro primo Hystorie 
tripartite, ubi dieitur: “Famosissimum in Nycea coneilium fervor 
prineipis exeitavit, publieis asinis atque mulis et curraeibus equis 
epyscopos et qui eum eis erant, ad sinodum venire preeepit.” — 
Ratio quinta sumitur ex diffinitione coneilii, quam Hostiensis ponit. 
Que quidem hee est: ‘Coneilium est congregatio plurium personarum 
rite convocatarum, gerencium viecem totius Christianitatis, voleneium 
venire aut mittere ad traetandum de bono communi universalis ecelesie. 
in unum locum communem et ydoneum.' Nonne abbates aliique prelati. 
universitates studiorum, capitula, plebani et curati, majorem numerum 
animarum habentes sub ipsorum cura, quam quidam de episcoporum 
numero — de titularibus tamen non loquor — legittime ad presens 
eoneilium sunt vocati? Et ad quid? ut stent tamquam eyfre, et eorum 
voces in definitione nil significent? Absit hoc et absit! Et si nullus 
esset episcopus, numquid ecelesia tune deficeret? Absit. Et si omnes 
episcopi in heresim essent lapsi. numquid ipsi soli deberent habere 
voces definitivas? Absit. — Sexta ratio. Nam si sie esset, tunc 
pari racione presbiteri cardinales. dyaconi atque prothonotarii sedis 
apostolice non haberent definitivas voces in coneiliis. — Patet igitur 
ex jamdietis premissis racionibus, quod prediete vocis verba ratio 
non admittit.' 
Darauf folgt nun der zweite Theil, ‘Pars secunda prineipalis, in 
qua probatur per autenticas scripturas propositum. Beispiele werden 
angeführt aus der Apostelgeschichte, aus der Historia tripartita, aus 
einem ‘coneiliorum liber', der am Rande mit ‘Ysidorus’ bezeiehnet 
wird, d.i. Pseudo-Isidor; endlich noch Gregors X. Coneilium Lug- 
dunense. ‘Hiis jam predietis fortissime probatur, quod non soli epis- 
copi definitivas voces habent in coneiliis.. Dann folgt: 
