Wattenbach: Die Apologie des Guido von Bazoches. 399 



mereri debuit, non fiirorem. Est enim (non illa) simplieitas que stoli- 

 ditas debet appellari, sed ista 



simplieitas digna favore i'nit. 



Nam quod simplieitas fecit, patientia suggessit, benignitas consu- 

 luit . probitas approbavit, scilicet ut quasi Scilleos latratus surdis 

 auribus, et aspectus Gorgonis pestilentcs, ne perirem, clausis oculis 

 preterirem, sustinerem, et tacerem, et sie malum in bono vincerem, 

 ne redderem retribuentibus michi mala, et deeiderem ab inimicis meis 

 inanis. 1 sed patientia fatigareni, benignitate placarem, exemplo probi- 

 tatis improbos emendarem. Sed ecce quia pro eo ut me diligerent, 

 detrahunt michi et ponunt adversum me mala, pro bonis et odium pro 

 dilectione mea, quia patientia nondum vicit maliciam, benignitatem 

 persequitur adhuc iniquitas, radios exemplorum probitatis cecitas in- 

 vidie non admittit, jam nunc, agendum cum illis (Col. 2) aliter, aliis 

 est michi consiliis innitendum et enitendum, ut priusquam 



sero medicina paretur, 

 Cum mala per longas invaluere 2 moras 3 , 



aecusantium me spiculis toxicatis clipeum exeusationis opponam ei 

 fatigatis auribus detralientium miclii garrulitate scurrili, defensoria 

 protinus oratione suecurram. Etenim pro quibus contra nie dentes 

 invidentium et ungues detralientium incitavi. düigi forte quis alius 

 debuerat et laudari, nisi quod hodie <pie meliora sunt habentur odio, 

 reeta calcantur et iniquitas est ereeta, quodque Cenomannensem ilhun 

 episcopum. de vere philosopliis unum et auetoritatis preeipue virum. 

 dixisse recolo, virtus est oneri. crimen lionori.« 



So geht es noch länger fort. Dazu, sagt er, könne er nun nicht 

 länger schweigen, denn: 



Garrulitas fame non sie contempnitur a me, 

 Quod prius ora canmn rear esse retundere vanum. 

 Quod me ledentes patiar coneurrere dentes. 

 Et de me dici queeunque volunt inimici. 



Dreierlei sei es, was man ihm vorwerfe: 



»Super tribus igitur me reprehendentes quasi dentes ternos im- 

 primunt michi, tamquam ternas exerunt linguas, et terno sibilant ore 

 serpentes, in silentio me mordentes. 



Horum trium que malitiose componunt adversum me, primum 

 opponunt et imponunt michi, quod ab adolescentie primordiis et Pita- 

 gorici calHs a bivio. duabus viis terram ingressus sini sub sacre pagine 



' Ps.7,5. 



2 invaluerunt Hs. 



3 Ovidii Rem. Am. 91. 



Sitzungsberichte 1893. 37 



