Wattenbach: Die Apologie des Guido von Bazoches. 40H 



est ctiam ad videndum. Si enim ad gaudia temporalium per hoc et 

 per hos promoveri me crederem, per quod et per quos non dubium 

 est, mecum longe me meliores, et quanto meliores tanto longius, 

 ab hujusmodi removeri, nimirum esset extreme genus amentie, cum 

 minime lateat sed late pateat, quod amare suos mundi sit, odisse 

 non suos, et non aliter quam repugnare sibi similia . dissimilia con- 

 venire. Probpudor quam jactanter hoc intonat e sublimi rote volu- 

 bilis 1 , odibilis Deo vite suecessus ad votum, cum ejus llore vernantes 

 et irrigati medulla , dissoluti timoratos, ventricole studiosos, pecuniosi 

 liberales, denique criminibus honerati meritis honoratos, gravi super- 

 cilio premunt. Prohdolor quam evidenter probat hoc contempta pro- 

 bitas in probabilibus viris, tarn in vere nobilibus abjecta pariter et 

 subjeeta (Col. 2) privat! status augustiis dulcissima benignitas animi 

 überaus ! quam invidia judicante dampnata tenebris liumilioris fortune, 

 sapientie claritas in venerabilibus disciplinis seu disciplinarum dis- 

 cipulis et magistris! 



Nee tarnen hec ea re dixerim, quod intendam tales homines hiis 

 allegationibus excusare, vel quod non sint ejusmodi nunc temporis 

 insinuare contendam. Constat quippe fore nonnullos qui spe questus 

 speciem honestatis assumunt, et esse quod non sunt, vel quod sunt 

 non esse Simulant, ut per hoc aliquod emolumentum temporale con- 

 quirant. Et plerumque labor eorum non est sine fruetu, sed quod 

 affectu seeuntur, conseeuntur effectu. Sed lioc non meretur inter con- 

 tingentia computari. quia vix in diebus istis et pene penitus si con- 

 tingit, rerum paucis exceptis potestate permissa talibus, qui nomen 

 honestatis abhominantur et opus, speciem execrantur et genus. Sed 

 temeritatis est nimium manifeste et contra Deum, non pro Deo. sed 

 pro eo quod adeo est diffieile quod fere impossibile est ut contingat. 

 et si forte contigerit contingere diu non poterit, sed erit quasi 11011 

 fuerit: propter hoc inquam pondus quamvis inane, gravissimum tarnen, 

 quo subdola mens et intentio miseros versuta fatigat 2 , et quam honeste 

 simulatio vite requirit angariam sustinere. Unde satis elucet, 11011 

 liis qui me aecusant de quibus ignorant, sed hiis qui me noverunt 

 a primis Lnfantie rudiinentis, taute vanitati sive stultitie non esse sub- 

 jeetum, et eos qui predicti notam michi nituntur inferre criminis, proeul 

 a vero sua liquet opinione transferri. « 



Hiernach wäre es also früher wohl möglieh gewesen, durch solche 

 Heuchelei Pfründen zu erlangen, und ist auch geschehen. Jetzt aber 

 würde es durchaus zwecklos sein, weil die Bischöfe auch nicht ein- 



1 Nämlich des häufig erwähnten und abgebildeten Glücksrades. 



2 Ein Halbvers. 



