406 Sitzung der philosophisch - historischen Classe vom 18. Mai. 



venit ad cenam, sedit ad mensam, animal suum collocavit, aptavit ut 

 cum juberetur, et biberetur, novuni spectaculi genus prestaret: staret 

 super pedes inferiores et lumen superioribus elevaret. Ad hoc pro- 

 vida regis sollercia preparaverat in absconso murem vivum, et educto 

 de latibulo vestimenti fugiendi copiam dedit. Quo viso niurilegus, 

 abrenuntians legibus preceptoris et in naturalia jura concedens, abjecto 

 ministerio fugientem assequi preparavit. Nimirum 1 igitur si parentes 

 et doctores meos, etsi non valeam assequi, sequi velim et nitar post 

 cos. quanxvis non passibus equis, pro viribus tarnen meis. 



Hec excusatio non tantum hiis apud quos excusatum esse me 

 cupio, sed etiam accusatoribus meis sufficere potuisset, si non inter- 

 minabilis odii, quod inter dissimilia regnat, inexorabilis improbitas 

 impediret. Sed quamvis non sufficiat inimicis. si sufficere potest amicis, 

 sufficit michi, et si excusationem meam non recipiunt qui mala libenter 

 audiunt, dicunt et credunt, bona vero credere, dicere vel audire vix 

 possunt, michi pro minimo est, dum receptabilis videatur hiis. qui 

 vel bonis assentire vel malis non nisi preeunte judicio discretionis 

 seu rationis consilio didicerunt. « 



Auf einige weitere Reden allgemeiner Art folgt (fol. 37 b ) der 

 Schluss des zweiten Buches, weil der Kummer über die Verderbtheit 

 der ganzen Welt und aller Stände den Verfasser so sehr übermannt, 

 dass er nicht weiter fortfahren kann. 



»Numquid enim deteriora de melioribus hodie non triumphant? 

 numquid noctis aves in lucem prodire non audent? criminum manus 

 infecta manifeste non sevit? revelata facie facinora non incedunt 2 ? 

 non ambulant agmina viciorum cxtento collo et nutibus oculorum? 

 Quid est hodie liberalitas nisi scurrilitas? quid humilitas nisi vilitas? 

 Nbbilitas jacet, ignobüitas gloriatur, dominatur pecunia, scientia con- 

 tempnitur, littera occidit, non palea sed medulla. Marcet temperantia. 

 Höret improbitas; probitas est obprobrium et abjectio plebis. Super 

 quo michi vocis iter interrumpens nimius dolor et ex oculis lletuum 

 fluctus erumpens ju'esens negotium hie intermittere me compellit, et 

 secundum terminare libellum suscepte defensionis detractionis et in- 

 vidie contra bellum.« 



Das dritte Buch hat die Ueberschrift: »De tribus speciebus in 

 duobus generibus liominum. scihcei de secularium et ecclesiasticoram 

 inferioribus , mediocribus et superioribus liber Tercius.« Es beginnt 

 mit allgemeinen Phrasen über die Verworfenheit der Menschen: über 

 die superiores heisst es: 



1 Vergl. oben S. 404. 

 - incendunt Hs. 



