Über das dritte Buch der Aristotelischen Rhetorik. an 
Yap aIAa ToV moreuou Tois ayagoıs dvdgesı Erriv agern zul &XeuSegia, Lycurgus 
inquit (49). ad Salaminem autem aceidit, ut prorsus singulari modo 
Athenienses viri hune honorem, hane libertatem naneiscerentur: ut simul 
cum corporibus eorum sicut honor ita libertas diei posset sepeliri, non 
ceterorum, sed ea quae in his corporibus, maxime strenuis suis defenso- 
rıbus, et vivis quasi habitasset et mortuis, donee memoria eorum cole- 
retur, esset habitatura. similiter de eis qui Lipsydrii obeuntes &dsfav caiwv 
marsgwv erav dixerim: aurn 9 eüyeveıa aurcis Fuveradyn, nec mihi videor de 
Clisthenis aut Miltiadis nobilitate detrahere. neque Pausaniam dixit 
inglorium esse Simonides, eum de trecentorum qui ad Thermopylas oc- 
ciderunt sepulero caneret, 6 onnos oinerav eüdofiav "EAAudes einere. mon 
semel, u& rous MagaSavı mooRWÖUVEUT«VTaC, ılla ügern za EReuGepia quae cum 
antiquis ıllıs Atheniensibus sepulta erat, sed immortalis in memoria mor- 
talium viguit vigebit, patrıam a posterorum ignavia et barbarorum petu- 
lantia defendit, denique hoe ıpso saeculo in libertatem tandem vindicavit. 
quid igitur? opinabimurne gravem sententiam Leosthenis mercen- 
narııs convenire? opinabimurne Aristotelem Lysiae istius calamistros lau- 
dare? laudat Aristoteles eum epitaphium qui solus aut princeps hac ap- 
pellatione dignus est, quem cum alii multi tum Lysias personatus imita- 
tione dum superare volunt corruperunt, epitaphium Gorgiae. 
U. de Wilamowitz-Moellendorff. 
Philos.-histor. Abh. 1886. IV. 6 
