Het eerste, geteekend met de spreuk: „Geduld overwint alles'', 

 beval een breedvoerige, tol in de kleinste bijzonderheden afdalende 



uiteenzetting der maatregelen, in liet jaar 1SK) genomen ter uit- 

 voering van het besluit der inlijving bij Frankrijk, eerst van het 

 zuidelijk gedeelte en daarna van het overige van het koninkrijk 

 Holland, en van de organisatie van het bestuur des lands tijdens 

 de inlijving. 



Die uiteenzetting berust op een merkwaardig volledige en nauw- 

 keurige studie der in de Parijsche archieven aanwezige admini- 

 stratieve correspondentie en der daarbij behoorende documenten, 

 welke niet alleen gedurig nauwkeurig worden aangehaald, maar 

 waarvan zelfs eene volledige opgave als bijlage aan het geschrift 

 is toegevoegd. Dat de schrijver er in geslaagd is, dit werk in den 

 betrekkelijk korten tijd, waarover hij kon beschikken, gereed te 

 krijgen, is wel een bewijs van de buitengewone vlijt en nauw- 

 keurigheid, die hem eigen zijn, en niet minder van de juistheid, 

 waarmede hij zijn kenspreuk heeft gekozen. Ongelukkig schijnt 

 hij van meening te zijn, dat ook de lezers van zijn geschrift zich 

 Geduld overwint alles tot motto hebben gekozen ; want het lezen 

 van zijn arbeid vereischt eene buitengewone mate van geduld, 

 zoozeer wordt de lezer als bedolven onder een berg van bijzon- 

 derheden. De schrijver deelt letterlijk alles mede wat hij in de 

 door hem bestudeerde archivaliën gevonden heeft, terwijl hij zich 

 nimmer de vraag naar de meerdere of mindere belangrijkheid 

 van het medegedeelde schijnt gesteld te hebben. 



Daardoor bevat zijn geschrift minder een geschiedenis van 

 Nederland tijdens de inlijving bij Frankrijk, dan wel een ver- 

 zameling van bouwstoffen voor die geschiedenis en wel in het 

 bijzonder voor de kennis der administratieve organisatie, die 

 gedurende dat tijdperk hier te lande bestond. 



Reeds hiermede is uitgesproken, dat, hoe verdienstelijk een der- 

 gelijke arbeid op zich zelf kan geacht worden, hij toch onmogelijk 

 gelden kan als een voldoende beantwoording der gestelde vraag, 

 welke zeer uitdrukkelijk het schrijven eener geschiedenis van ons 

 land bedoelt. Het is niet onmogelijk, dat de schrijver daar eigenlijk 

 geen tijd meer toe gehad heeft, omdat hij, bij de wijze waarop 

 hij van zijne archivalia gebruik heeft gemaakt, waarschijnlijk 

 bijna al den beschikbaren tijd heeft noodig gehad voor het ver- 

 zamelen en ordenen zijner bouwstoffen en voor het maken der 



