der aristotelischen Abhandlungen: »arnyogizı und wegi Egunveias. 281 
an imo ne ist er. Neque enim homo est in aliguo homine. Nöh homo 
neist än cicerone. Er ist selber homo. Similiter autem et animal de sub- 
iecto quidem dicitur aliquo homine. non est autem animal in aliquo ho- 
mine. Animal häbit 6uh taz eina. Iz uuirdit kespröchen uöne cicerone. iz 
neist aber an imo. Cicero tregit iro namin er ne tregit sie selben. Siu 
uuerdent fone imo praedicati nals por/tati. Amplius. Fernim io nch. s. 
uuio substantiae geskeiden sin. uöne dien diu in subiecto sint. 
Eorum quae sunt in subiecto. nomen quidem de subiecto aliquotiens nihil 
prohibet praedicari. rationem vero impossibile est. Secundarum vero sub- 
stantiarum de subiectis ralio praedicatur et nomen. Tero nämo. diu in sub- 
iecto sint. i. accidentium. mag uu6la uuilon gegeben uuerden demo subiecto. 
sö album tuöt älbo. diffinitio niomer. Aber der nämo. ünde diu diffinitio se- 
cundarum substantiarum tie doh kelih sint temo in subiecto. tiu uuerdint 
pediu gegeben iro subiecto. i. primae substantiae. Atationem vero hominis et 
animalis de aliguo homine praedicabis. Diffinitionem hominis ünde animalis 
sprichist tü uöne cicerone. Sensatum corpus. ist iro ällero diffinitio. 
Quare non erit substantia eorum quae sunt in subiecto. Sensus est. Prima 
substantia diu neist in subiecto. nöh kelih temo in subiecto. Toh äber se- 
cunda häbe gemeine subiectum mit accidentibus tiu der heizint in subiecto. 
ünde imo där ana gelih si. si neist töh nieht in subiecto. Pediu neist ne- 
hein substantia in subiecto. Tisa reda tüot er nü süochendo proprium sub- 
stantiae. Ällero dingolih pechnäet man io uöne sinemo proprio. Er ha- 
biti iz nü uundin. übe iz füurder ne rühti. Ideo sequitur. 
Quod non soli sit substantiae. in subiecto non esse. 
Non est autem hoc substantiae proprium. sed et differentiae. illud est quod 
in subieclo non est. 'Taz ne mäg nieht eigin sin substantiae. daz si an demo 
ünderin neist. uuanda iz ouh ist differentiae. Bipes enim et gressibile de 
subiecto quidem dicitur homine. in subiecto autem nullo est. Föne homine 
uuirdit. kespröchen io uuederiu differentia. bipes ich gressibile. 
Iro nämin tregit er. sin selbün ne tregit er. Föne demo si uuirdit kesprö- 
chen. an demo neist si. Non enim in homine est bipes neque gressibile. 
Än homine neist bipes nöh gressibile. er ist iz selbo. Aatio quoque dif- 
‚ferentiae de eo dicitur. de quo ipsa differentia praedicatur. Fone demo si 
gespröchen uuirdit. föne demo uuirdit ouh iro diffinitio gespröchen. Fe- 
Philos.-histor. Abhandl. 1833. Nn 
25 
IS7 
a 
