der aristotelischen Abhandlungen: »arnyogiaı und wegi Eguunveias. 313 
nitio. dia ih före dirro sprah tiu gereichöt ze allen relativis. s. kereichöt 
ioh ferrör. Zamen hoc quod ea iysa quae sunt. s. velativa. alorum di- 
cuntur. non est eis esse. quod sunt ad aliquid. Täz io döh selben diu re- 
lativa änderro geheizen uuerdent. tär in diffinitione. täz ne ist in nieht 
uuesen taz siu sint. Uuäz sint siu? Ad aliquid. Iro essentia ist. ad ali- 
quid esse. tia ne gibit in nieht mit tien uuortin. diu platonis diffinitio. 
Uuända diu dir ad aliquid nieht ne sint. tu uuerdent ouh keheizen än- 
derro. alsö catonis bos tüot. Föne diu ne ist taz nieht rehto genötmezöt. 
id est. bene diflfinitum. des mer äalde minnera uuirdet. Nü ne ist näh z 
trro niuuün diffinitione nieht änderis relatio. äne des einen haba. zü demo 
ändermo. Idem quaedam habitudo dupli ad simplum. servi ad dominum. 
patris ad filium. 
De proprio per quod exeluduntur substantiae. 
Ex his ergo manifestum est. Hinnän ist öffen. Uuannan? Taz sih rela- 
tiva häbint zu ein änderen. ünde io uuederiz infähet sina essentiam. uöne 
demo ändermo. Uuaz ist öffen? Quod si qws aliqwd eorum quae sunt 
ad aliquid diffinite scult. et ülud ad qued dieitur. diffinite sciturus est. 
Taz ter daz eina uueiz quisso. taz ander uudiz samo guisso. Quod est. 
eorum proprium. quae sunt ad aliquid. Taz ist iro süundera. tes ne uer- 
missist tü än in. . Esse enim relativis est. ad aliquid quodam modo se ha- 
bere. Palam vero et ex hoc est. Täz kibet tien relativis iro uuesen. 
üunde där äna. ist iro uuesen. Uwuär ana? Sih haben zü eteuuiu. Tän- 
nän ist öffen. io beidiu uuesen eben guissiu. Sl enim aliquis novit quid- 
dam. quia ad aliquid est. Uueiz io man daz Eina uuesen ad aliquid. hie 
suspende vocem. quia pendet sensus. Zst autem esse quae ad aliquid sunt. quo- 
modo se habet idem ad aliquid. Sid nü daz iro uuesen ist. uuio daz eina 
sih häbe zu ändermo. taz ist interposita ratio. Zt illud novit ad quod hoc 
quoquo modo se | habet. S6 uueiz er Ouh taz änder. zü demo iz ist. ete- s 
uulo habit. per genitivum aut per alios casus. Sl enim non novit. omnino 
ad quod hoc quoquomodo se habet, Übe er äber ne uueiz uuära zu sih taz 
eina häbit. Deque si ad aliquid quoquomodo se habet. Sö ne uudiz er 
sär. übe iz sıh habe ze iouuihte. 
Exemplum de particularibus i. finitis. 
Sed in singulis hoc palam est. Nu ist täz öffen an dien individuis. Ue sr 
quis hoc novit. diffinite quia duplum est. et cuius duplum est mox diffinite 
Philos.-histor. Abhandl. 1839. Rr 
