Men lache om Mulcibers fornuis in Lemnos, of 

 Den Phlegethon , en den Avernus elk zo grof 

 Opwerrepende rook , en vuur , en vlam na boven ; 

 Ik ftel den gloeijenften oorfpronkelyken oven. 

 Die aan 't beweegen door ontroerde driften fmelt 

 Keilleenen, en Metal vloeibaar door een geweldt 

 Zo fcherp , en fnel gelyk de Blixem , daar te branden , 

 Daar de geilernde riem omgord des Aardkloots randen. 

 Haar fnyd in twe , en dus het middelpunt bekent , 

 Van beide de AlTen , waar na toe de Zon afzendt 

 Gelyke llraalen uit des Aardryks ommekringen , 

 En van der Hemelen gefpannene ordeningen. 



Dit onderaar dfche vuur zo hevig in zyn gloed t 

 Schiet , als de Zon , alom zyn flraalen uit, en doet 

 De klompen , nooit van lucht omfcheenen,haarenazem 

 * Ontfluiten in een drang , en vlucht van heete wazem. 

 Die ftrydende met rook van Zulpher , en in brandt 

 Geraakt tot in hun diepfte , en binnenile ingewand 

 Begeeren ruime plaats : daar kraaken de fpelonken , 

 En iteile rotfen met een donderkloot geklonken , 

 Die uit den Zeegrond door een flerke waterval 

 Een berg al tuimelende af went'len in een dal , 

 Tot datze in 't einde , al die gevaartens doorgekroopen 

 Zo fwoegend' , zien gebaandt een weg in 't luchtig open. 



Denk niet dat ooit de Zon daar hitte gaf of nam. 

 De Arktoifche Hekla toont , hoe dat zy vuur en vlam 

 Dwars door een berg van fneeuw ten fchoorfteen uit moet braaken, 

 Gelyk de iEgeefche Zee dus ftormt met blinde kaaken ; 

 Die onderaardfche fmit , en Phoebus deelen 't ryk , 

 Elkaar in oppermacht , en heerfchappy gelyk , 

 Deeze over al wat groeit , en 't leeven ooit bewaarde , 

 Hy over al 't Metal , en 't fleengewas der aarde. 



Vraag niet van waar die itof , gebrandt eeuw in eeuw uit 

 Met onophoub're gloed , in deze kolken fpruit , 

 Of toon my eerit van waar de Zon , zints de eerlle flraalen , 

 Zo zichtbaar voor elks oog neêrfchietend', kan herhaalen 



Die 



