975 



cato crenatis, cum petiolis et caule siibangulato atropurpurascenti lanato- 

 villosis, ceteris plus minus duplicato- crenatis, superioribus decrescentibus, 

 basi late rotundatis, breviter petiolatis sessilibusque ; inflorescentia panicu- 

 lata stellato-et canescenti-jjubescens ; floribus fasciculatis, fasciculis remotius- 

 culis, per bracteas inferiores lanceolato-cuspidatas superatis, superioribus 

 vero linearibus œquilongis ; calyces pedicellis sequilongi aut illis subduplo 

 longiores, laciniis linearibus elongatis maiusculis, 5 mm. longis ; corolla mi- 

 nor, 13 mm. diam., flava, extus canescenti puberula, filamenta violaceo- 

 lanata, antheris transversis, reniformibus ; capsula ellipsoïdea, stellato- 

 pubescens, calycem i3aulo superans, stigma capitatum. 



2595. V. Alopecurus Schur, vix Thuill., in agris et desertis Cibinii, = 

 V. nigrum L. var. pajiicidatum Griseb. in Pantocsek Adnotat. p. 68. (excl. 

 synon. V. Wierzhickii ; = var. perramosttm Borh.). Crescit etiam ad Zer- 

 nyest. (V. Parisiense Thuill?) ; — specimen alteram ex eadem ditione = 

 V. siiblyraturn m. jj. 278, foliis magis illi V. nigri similibus. 



2596. V. nigrum L., Cibinii ! Veszten ! Tohán ! ! Coronae ! 



2597. V. erythrocaule Schur est variatio aut individuum V. glabrati 

 iriv. (V. leiocauli Heuß.) foliis subtus tenuiter aut in nervis magis vil- 

 losis. Talia exemplaria adsunt mihi e ditione Petrozsény, Szvinicza et Portse 

 ferreae Valachiae. 



Exemplaria S churu flores «7HÍ?n'mos» baud evolutos possident. Calyx 

 non ((qnadrifidîis», sed quinquepartitus ; filamenta, quae albo-villosa dicit 

 Schur, inevoluta mihi violacea fuisse videntur. 



2598. V. Lychnitis L. recte, Talmács ! Corona ( V. Chaixii Schur 

 herb !) Circa Coronam Verbascorum frequentissimum esse videtur. 



2599. V. album, Mill. = V. Lychnitis b) album Koch, herb. Schurii 

 deest; sed inveni circa Zernyest 15. Jul. 1878. 



2600 F. Pseudo- Lychnitis Schur ! ob stigma oblongum, folia adnata 

 vel «obsolete decurrentia»), ob pedicellos abbreviatos et calyces maiores cer- 

 tissime F. Lychnitis X phlomoides sistit, non autem F. orientali-Lychnitis 

 est, ut ab autore dicitur. 



A formis hybridis, quae ex iisdem parentibus originem duxerunt, scili- 

 cet a F. Bischofii G. Koch, V. dimorpho Franchet et a F. Reissekii Kern. 

 differt F Pseudo-Lychnitis S ohue foliis «obsolete decurrentibus » , a postremo 

 foliis inferioribus florendi tempore non emarcidis, superioribus adnatis basi 

 rotundata (non subcordata), — a F. Bischofii racemo baud solitario, pedi- 

 cellis saltem bene evolutis calyce baud brevioribus, partibus vegetationis 

 haud illis F. phlomoidis similibus, floris partibus autem magis cum illis 

 posterioris convenientibus, calycis laciniis lanceolatis (haud lineari-lanceo- 

 latis). — Corolla exemplaris Schuriani deest. 



F. denudatum- Pfund in Celak. Prodr, der Fl, v. Böhm. p. 316, quod 

 aeque F. Lychnitis X phlomoides esse dicitur, foliis subtus non dense tomen- 



