phoses peragit ac in aéream (vacuam) v. ligneam s. prosenchy- 
matieam et lapideam (pariete polystromatico), aut amyloideam, 
mucosam v. in vasa spiroidea (spiremata) — longissima abit, 
alias Suberind , in lixivio caustico solubili, obducitur v. illius 
indolem cuticularem v. siliceam, calciferam (Diatomaceae, Po- 
lypi hyalochaetides, Corallinae etc.) sibi vindicat. Cellula micro- 
scopica v. gigantea (Vaucheriae, Caulerpae-bipedalis), polymor- 
pha, Algas et Fungos monocytos v. pollinia ac sporas omniva- 
rias effingit. Chitina animalium evertebrat. inferiorum cellulinae 
plantarum analoga est; Fungina vero, quae plokeuchyma et pa- 
renchyma fungorum effingit, acido sulphurico summopere resi- 
stit, at facile in lixivio kalino solvitur, suberinae v. cytemati ani- 
mali analoga esset. Cellulae uniseriatim connexae Confervarum, 
Nostocear., Oscillariae, Hyphomycetum ete. nobis Sirodía s. 
Catenulae audiunt. Distinguimus in Lichenibus, Fungis et Algis 
Plokenchyma laxum v. strictum, e tubulis v. filis simplicib. v. 
ramosis et intricatis constans, a Cytemate (tela cellulosa), cujus 
species sunt: Cambium, Parenchyma lazum (merenchyma-Meyen), 
Astrenchyma, e cellulis stellatis confectum; Hormenchyma, e cel- 
lulis seriatis, muco cohibitis — Irideae aliarumque Algarum; Pa- 
renchyma strictum, muriforme, ligni et induratum seu Ostenchy- 
ma (in fructu Phaenicis, Phytelephantis, Pyri communis etc.). 
Differunt parenchyma s. tela conductrix (leitendes Gewebe) styli 
et ovarii — et quod costam mediam foliorum et fasciculum cau- 
lis centralem Hydrocharidear. aliarumque Monocotylearum effin- 
git (cellulae conductrices: Caspary Hydrilleen, in Jahrb. v. 
Pringsheim, 1858 3. Heft) Cambidium dicendum. Simile pa- 
renchyma in rhachi et costis folii Marantacearum, folia earum 
sicca toruloso-costata causare videtur. 
Haec supplementa, quibus excollendis novos progressus 
Histologiae et Organogeniae adoptare haud negleximus, ad 
Compendium completum specierum plantarum summe desidera- 
tum — concinnandum, apta fore speramus. 
Abhorret et amabilis Scientia, numerum specierum planta- 
rum jam ultra 200,000 ducens, eos, qui licet majorem particu- 
lam tantae molis objectorum sibi familiarem reddere vellant; 
nihilominus phytographi plures, descriptione objectorum spe- 
ciali occupati, de aedificio regulari Scientiae minime solliciti, nec 
piis votis immortalis Linnaei respondent, quum systema natu- 
nunc excultum flocci pendent, Organologiae progressus 
rale, 
lespici iisque 
p supersedendo, quos divus auctor 
systemati suo artificial adaptavit, antequam pia desideria ejus in 
systemate naturali condendo peracta fuerint, valorem nimium 
organis sexualibus tribuunt, etsi coordinatio naturalis nonnisi 
omnibus partibus organismi perpensis innixa valeret. 
Ut objecta innumera, hucusque empyrice concepta et analy- 
tice explorata, synthetice coordinentur, quin libri, enumeratio- 
nem systematicam specierum amplectentes, permodum turgeant, 
necesse est, ut terminologiam rationalem et progressubus Scien- 
tiae consonam sequamur, nec more atavorum e. g. ad radicem 
omnia referantur organa, quae terrae accumbunt v. in illa latent. 
Negotium hoe interim non absque cooperatione Monogra- 
phorum, qui rite characteres essentiales generum et specierum 
decantare valerent, absolvi potest. Postulatis hisce monographia 
nostra haud satisfacit, quum Scitamineae vivae florentes et fruc- 
tificantes in hortis europaeis raro observari possunt. Specimina 
viva et siccata, qualia in hortis et museis Parisiorum, Londini, 
Lugduni Batavorum, Petropolis et alibi inspicere licuit, nec non 
icones et descriptiones, quae exstant, nonnisi subsidia defec- 
tuosa, contradictoria, arbitraria praestitere; at prodromus iste 
operi perfectiori viam forsan parabit, ni omnia nos fallunt. 
Ne descriptiones nostrae, quales hoc in libro comparare 
potuimus, nimis prolixae sint, adhibuimus quaedam signa: « 
excelusionis, 4- — plus vel minus, 0 nulla, co multa, — aequale 
aliaque solemnia, nec non terminos novos, quorum Aypanthium — 
ovarium inferum; órachypodus — brevi-petiolat. — pedunculat. 
stipitatus, subsessilis; anthoconus s. thyrsus coniformis; antherae 
normales — introrsae bilocular. et longitud. dehisc.; hypan- 
thium, stylus etc. Amomacear. normalia, quum in generib. pluri- 
bus cohortis valde conveniant, — praeter eos, qui in descriptio- 
nibus generalibus explicantur. Folia Seitaminearum utplurimum 
elliptica, plus minus elongata esse solent, aegre terminis solem- 
nibus distinguenda; quapropter relationem diametri transyver- 
salis ad longitudinalem, ut 1: 3— 10 ete. saepius notavimus, 
quod interim de foliis intermediis magis valet, quum folia infera 
et summa saepe latiora et minora sunt. 
Color et magnitudo in phrasi diagnostica plantarum vulgo 
omittuntur vel in additamentis exponuntur, qua minus constan- 
tes, ac in animalibus et pl. cryptogamis; sed haec inconstantia 
aeque in plantis cultis: Pyrus, Musa, Malus, Triticum etc. ac in 
animalibus domesticis: cane, equo, gallo etc. manifestatur; nemo 
caeterum ignorat, characteres a forma foliorum et organor. 
floralium petitos passim fallaces esse, e. g. in diagnosi Betulae 
albae, aliarum Amentacearum, Orchidear., Scitaminearum et 
generatim plantarum, anamorphosi organor. floralium excellen- 
tium, ae fere omnium monocotylearum; cfr. e. g. characterem 
generum Scillae et Ornithogali in opere celebri beati Endlicheri; 
ne dicam de fili Ariadnei defectu in diagnosi Seitaminearum 
earumque synonymia, passim inextricabili. Haec omnia et nos 
cogebant, characteres diagnosticos ampliores, quales operibus 
Auctorum variorum eruere licuit, inclusis coloribus et mensuris, 
caute consulendi, praestare, antequam notae essentiales generum 
et specierum legitimae elaborentur, quae aeque species, sub 
coelo tropico et nostro vigentes, probe distinguerent. 
m 
lonocotyleis zeneratim, 
Monocotyleae (s. Monocotyledoneae, Endogeneae DC. Coc- 
cospermae nob.) effingunt caudicem v. caulem cum rhizoniis et 
vagina radicali, rarissime rhizoma (rad. palaris auct.). Fasciculi 
vasorum definiti, per medullam sparsi, — et peripherici quando- 
que in lignum, stratis concentricis et radiis medullaribus desti- 
tutum, compacti. Folia utplurimum simplicissima, paralleli-ner- 
via, sparsa, vaginata. Stipulae O0 vel ligula (maxima in Potamo- 
getone, minima in Hydrocharideis) resarcita. In floribus numerus 
praevalet ternarius. Semina utplurimum albuminosa. Embryonis 
cotyla unica (quandoque nulla v. 2), germinatione plerumque 
endogaea. 
Voces — Monocotyledoneae et Dicotyledoneae — natura 
invita usurpantur: Orchideae (4000 spec.) acotyleae sunt, e 
contra Dicotyleis inseruntur plantae plures, cotyledone unica 
praeditae ac Coniferae polycotyleae. Chlamydoblastae Dartlingii 
(Piperaceae et Nymphaeaceae epi-peri-hy pogynae c. affinib.) aegre 
Dicotyleis inserendae, classin propriam vel Liriophytis subjun- 
gendam constituunt. Proposuimus olim divisionem plantarum 
phanerogamarum in Allospermas (Rhizanthae et Strobilanthae), 
"Coecospermas et Euspermas (Dicotyledon. auctor.). 
Coccospermae s. Monocotyleae c. Chlamydoblastis in 2 
Classes discedunt sequentes: 
I. Coleophyta nobis et quidem: a) Najadophyta: Ruppiaceae, 
Alismaceae, Triuridaceae et Hydrocharideae. — 5) Peneanthae: 
Gramina, Cyperaceae, Typhaceae et Pandanaceae nob, — c) Jun- 
