3. Heliophanus simplex E. Sim. Bessar. : Kobilka, pulliis fortasse 



huius speciei. 



4. Heliophanus equester L. Koch (Zur Arachniden- unci Myriopoden- 

 Fauua Süd-Europas. Verbacdl. d. zool.-botan. Gesellsch. in Wien. 1867). 

 Armen. : Aralich, 13. YI. mas ad.; Erivan 11. VI. fern, adult, (dubia). 



Mas nulla re ab Heliophano equestri, a Dre L. Kochio secundum 

 exemplum unicum, detritum, in insula Tinos lectum, descripto differre vide- 

 tur. In exemplum hoc nostrum etiam descriptio Heliophani ladei a Cel. 

 E. Simonio in «Études aracbnologiques. 8-e Mém. XIV : Liste des espè- 

 ces .. . des Attidue compos, la collect, de M. le comte Keyserling», 

 prolata adeo bene quadrat, ut nobis H. lacteus synonymum non dubium 

 Heliophani equeslris videatur ; denticulus modo ille, quo margo posticus 

 apophyseos femoralis palporum ornatur, in exemplo nostro non solum a 

 parte exteriőre posticâ — ut scripsit Cel. E. Simon — sed etiam a latere 

 exteriőre (quamquam minus bene) conspicitur. Abdomen, ut céphalothorax, 

 pube tectum e squamis constanti elongatis, modice dense congestis, albis, 

 colorem flavum paullulum sentientibus. — Femina, quam non sine dubi- 

 tatione huic speciei adnumeramus, colore cephalothoracis (nigri, in late- 

 ribus rufo-testacei) cum mare convenit ; abdomen supra nigrum, subter 

 pallide coloratum ; céphalothorax et abdomen supra squamis tecta forma 

 eâdem atque in mare, dense congestis, colore medio fere inter melleum et 

 citrinum (Saccardo : Chromotaxia), in abdomine paullulum lœtius coloratâ 

 quam in cephalothorace ; mandibulse maxillœ pedes palpi pallidius et ob- 

 scurius rufo-flavida, mandibulse colore fusco suffusœ, labium nigrum, apicem 

 versus ílavidum, sternum nigrum. Epigyne foveis duabus ornata subsemi- 

 lunaribus, coniunctim spatium duplo fere latius quam longum occupanti- 

 bus, inter se septo disiunctis quam fovea utraque non angustiore saltern, 

 subplano, œque atque fovearum margines exteriores elevato, antice et prœ- 

 sertim postice paullulum angustato; in medio fere septum sulco valde 

 obsoleto, transverso, leviter angulato, in dimidio posteriore sulco valde ob- 

 soleto longitudinali ornatur ; latéra septi parum prserupta, sensim in foveas 

 descendunt ; fovearum partes externse profunda, earum margo exterior in 

 dimidio anteriore acutus, in posteriore obtusus, postice crassus ; margo 

 epigynes posticus medio in sinum modice profundum excisus. — Femina 

 H. lactei, quam Cel. E. Simon descripsit (Monographie des espèces euro- 

 péennes de la famille des Attides), differt ab exemplo nostro pubis colore, 

 albse in cephalothorace et in abdomine, hoc lineolis transversis flavidis 

 ornato. Epigjmen H. lactei Cel. E. Simon non descripsit. 



5. Heliophanus Kochi E. Sim. Chersonesits Taur. : Sebastopol, 

 24. V. mas adult. 



6. Heliophanus flavipes (Hahn). (Helioph. variáns E. Sim., Chyz. & 

 KuLcz.). Bessarab.: Kobilka, 17. V. mas ad.; Kishinelï, 19. V. mas adult. 



