6 H. DiELS: 



ecTTi, quod cum in archetypo breviatum esset a^A alter üttXovv alter airea-Ti 

 intellexit. sane ista breviandi audacia in scholasticis tantummodo libris 

 eisque antiquioribus valebat neque parvo temporis intervallo distare videntur 

 apograpba illa ab archetypo. nam plus semel in L invenitur obelus circum- 

 punctus -^, ubi nihil deesse apparet. quem a librariis antiquis positum esse 

 constat, ut si qua rasura lacuna extiterat, nil deesse indicaretur/ at in L nulla 

 est rasura. ergo ridicula fide ex suo exemplari hoc traduxit, quod non idem 

 fuit atque archetypus. nam p. 978*22 in archetypo fuit, quod R exhibet, 

 falso avTov tov. contra L habet avTov.-^ ov, quae lectio vera est. ergo 

 descriptus est L ex codice, qui ex archetypo traductum istud avTov tov 

 rasura correxit eamque signo solito opplevit. iam cum hie scribcndi mos 

 in antiquissimis noni decimi undecimi saeculorum codicibus saepe inveniatur, 

 postea, nisi fallor, rarissime, ipse archetypus in antiquissimam nostrorum 

 codicum minusculorum aetatem videtur relegandus esse, ergo codicis L 

 praestantia non solum ipsius diligentia ac fide sed etiam eo niti videtur, 

 quod coniecturis subinde felicibus eius exemplar correctum erat, nam alium 

 fontem propter lacunarum condicionem accitum esse veri dissimile. in- 

 structus autem erat archetypus variis lectionibus. nam verum , quod Bergkio 

 debemus 976* i rip^aro jiyvo/uevov, in L leniter depravatum videmus rip^aro 

 yiyvofxeva, turpius in R 'yiyvoiTO ei 'yi'yvojieva, ubi per transennam specta- 



j) jiyvofi 

 mus archetypi rip^aro 'yijvoLTo. emendatione enim recepta extrusa est 

 prior vox, ut eadem noxa p. 980"^ 9 äiravTa ante tu super versum supple- 

 tum in prioribus turbas dedit. atque hoc ipse archetypi librarius peccasse 

 videtur. darum quidem eius rei exemplum p. 976'' 10, ubi in Parmenidis 

 versu absurda archetypi lectio eTvai pe^piwv repraesentat pristinam speciem 



eivai 

 ireXefiev ^pewv. quodsi antiquae Interpretation is vestigia certa constant, 

 praestat 974* 18 to TrXrjpes et rj ro Kevov (ubi iterum ri illa variantis 



' cf. Paris. A Piatonis (Schanz Rh. Mus. XXXIII 304) et Heidelb. Palatin. gr. 398 Para- 

 doxogr. — cum eadem sit forma compendii elvm illis temporibus , et alibi et in hoc libello factum 

 est ut elvat oraitteretur, ut 978^ 16 977^ 24 (R) ac fortasse saepius (cf. 977'' 3. 978'' 35. 979"^ 

 37. ^ 12), quamquam cf. Vahlen Ar. Poet. ^244. alia confusio nascitur illinc quod ra tum 

 scribebatur r-r-; itaque quod in Aristotelis Poetica 1461'' 24 exhibet codex Empedocleum 

 TO TTpm fiäOov aOavara non Aristoteles imperfectum reliquit , sed librarius adavar -r- et aOavai-^ 

 confudit. quod idem accidit in Xenophontis Hipparch. 5,8, ubi irpäyiiara codd., scribendum 

 est TrpäyfiaT elvai , quod sive coniectum sive traditum i-ecte exhibet unus Taurinensis. 



