de Aristotelis qid fertur de Meüsso Xenopharie Gorgia libelb. 7 



nota) seceriiere tainquam interpretantis peiicula. neque aliter iudico de 

 äKorav p. 974'' 6. cf. praeterea ad p- 976'' 35, 977" 3. 39, 978" 8. 32. 



Sic per gradus ad varios qui ante LR fuerunt memoriae Status per- 

 venimus, quorum speciem fixam teneat oportet siquis libro depravato vel, 

 ut Sylburgii illud referam, carcinomaü maiium salutarem admoturus sit. et 

 bona quidem pars depravationis scripturae genere compendiario nata est', 

 plus vero ipsa scriptura madore aut situ oblitterata. testes eius rei in- 

 numerae fenestrae etiamnunc apertae; ac fortasse latentes etiam plures et 

 graviores, quas librariorum incuria omisit. 



Quae cum ita sint, difficillimum est de libelli ipsius natura et auctore 

 recte indicare. nam iniquiorem de eo sententiam ferenti obviam ibunt for- 

 tasse qui memoriae dolendam condicionem excusent. velut Franciscus 

 Kernius olim, dum Theophrasteam originem defendit, coniecturis doctis et 

 acutis scripti menda detergere studebat. cuius studia cum olim satis mihi 

 refutasse videar" neque quisquam illorum patrocinium postea suscepit, nunc 

 repetci'e nolo. teneo igitur, quod in Doxographis p. 108 sqq. evici, Theo- 

 phrasti et libelli de Melisso, quae olim credcbatur, coniunctionem Simplicio 

 demum deberi, qui utrumque ab Alexandro adhibitum commiscuit.^ idem 

 tarnen non teneo quod de libelli aetate ibidem p. 1 1 3 concluseram : » indicis 

 Hermippei auctoritas [Dioy. V 25] vocumque Peripateticarum incorrupta proprietas 

 [categoriae ttoo-ov p. 978' 19, irpos ri 978'"11_, %e<i/ 978'' 20, evBeXexws 



' exemplum proferam ex tertia parte, ubi Gorgiae de nihilo disputatio tractatur, 

 cuius sunt tria capita i. nil esse 2. si esset, incognitum esse 3. si posset cognosci, aliis tradi 

 non posse. iain priniain sententiam priusquam refellat, absurde vulgo secundum Codices legi- 

 tur 978* i^ ovTos fiev ovv ö aiiTos Köyos eKei'vov. sententia flagitat ö irpüros \öyos sKetvov. 

 scriptum igitur erat olim Stos, quod saepe turbas dedit. velut in Arist. Probl. 21, 7 (927'' 15) 

 oia Tt T(iv i\evpb)v ra a\ <p 1 ra KafnrpoTepä €<m , TÜv Se ä\(j>tTiav rä T€\€VTaTa , ubi ära prono errore 

 in a\<l>tTa vertebatur. ceterum observandum est ex communi forma breviandi ä (q. e. et eh et 

 vpÜTos) paulatim ad analogiam (velut 1 = Sixa et SsKaros) pleniorem scripturam äros contra 

 rationem deductam esse, quae invaluit, ut iam ä simplex idem esset quod irpo. velut äa-ayrrov 

 i. e. npömawov (Paris. 1888), öecrrws i. e. Trpoea-rüs alia. 



^ fundamentum istius rationis fuit codicis R inscriptio Oeocppäa-rov , quam a Kaibelio 

 (Dox. 109=) viri docti s. XV vel XVI coniecturae deberi demonstratuin est, qui libellum ab 

 Aristotelis ratione abhorrentem cum inter Theopbrasti scripta traditum videret in suo codice, 

 prona coniectura eidem adscripsit. 



^ Simplicium Theopbrasti Opiniones ex uno Alexandro novisse neque ipsum usurpasse 

 demonstravi ibi p. 113 et in Simpl. ipso 700, 18 not. — ut ipse iudicare commode possis, locuin 

 Simplicianum in Appendice adieci. 



