10 H. DiELs: 



ävTi Tov K6V0V To SiYipfjcrdai Xeywv, Kaöäirep ev to7s AevKiinrov KoXovfxevois 

 Xö'yois jeypaTrTai.^ 



Quae cum ita sint, verisimile est, si quid praeterea eruditionis in 

 versibus vel opinionibus philosoi)liorum afferendis conspicitur, Aristotelis 

 illa monobiblia materiam scribendi dedisse huic auctori. nam disputandi 

 ratio ipsa plerumque mira est et ab Aristotelis et Theophrasti cursu dia- 

 lectico remota, eruditio autera saepe otiosa^ aut plane perversa, ut Anaxi- 

 mandri de aqua principio error diu explosus est (975^ 23). omnia autem 

 haec quae vituperavi, librorum Aristotelicorum usus ineuriosus, rerum in 

 peripato antiquo notissimarum ignoratio vel dubitatio^, vocabulorum Aristo- 

 telicorum abusus, suadent, ut non Theophrasti vel Stratonis aetati hunc 

 scriptorem adsignemus, sed paulo inferiori, ubi effeta antiqui Peripati vi 

 iam Carneadeo more decrewv frivola disputatio in usu esse coeperit. 



At ipse vocum Peripateticarum incorruptam proprietatem contra hanc 

 opinionem, quam Ueberwegius olim tuebatur, defendi.* sed in artis vocabulis 

 posteriores Peripatetici Aristotelis exemplum ita secuti sunt plerique, ut saepe 

 primo obtutu dubites, utrum antiqua an posteriora scripta verses. categoriae 

 quidem, quas illic attuli, tantum probant, hunc libellum, si ab antiqua schola 

 abhorret, Andronico inferiorem esse, qui cum ceteris libris principalibus 

 etiam Categorias discipulis maxime commendavit. ergo inconsideratus illorum 

 librorum categoriarumque abusus digitum intendere videtur in ea tempora 

 scholae, quae nobis paene ignota sunt, inter Andronicum dico et Alexan- 

 drum, quem supra dixi primam huius libelli notitiam prodidisse. 



Neque incorruj)ta nunc mihi videtur illa vocum Peripateticarum pro- 

 prietas, sed uno certe loco fucata Stoicorum doctrina. p. 978*28 difficili et 

 corrupto loco hoc tarnen in Universum clare exponit neque 6v neque jurj 6v 

 concretas, ut aiunt, vel individuas res esse {aladrirä) sed abstractas. quare 

 nil impedire ne eadem praedicata cum illis contrariis principiis iungamus. 

 abstracta autem Stoicos appellare Ae/cra i. e. tu KaTo. XoyiKiiv (pavraaiav 

 vcf)i<TTdp6va (Sext.Vni 70cf. X218) eisque opponere tos aladriTiKas <f)av- 



' cf. Verh. der 35. FMlologenvers. Stettin p. 105'°; Sitz. Berl. Ak. 1883, 489. 



^ Vermehren Autorschaft der d. Ar. zuge^clir. Sehr, irep] £evo<j)ävovs cet. (Jena 1 861) 20 sqq. 



^ 975 '^ ^^7 ^^ ""' ™'' 'Ava^ayöpav (j)aa-i Tives \€yeiv in re tritissima cf. 977*^30 et Zeller 

 518'. Anaxagorae nomen si recte restitutum est 976^14, non recte eius verba cepit quae 

 Simpl. xjliys. 157, 2 sie tradidit (loquitur de vä, qui 156, 14 aweipov vocatur) iräs ö/2oi6s ea-n 

 Kai 6 fiei^cüv Km 6 eKäcrcrwv erepov 5e ovMv etmv o/ioiov ovSevl. 



^ potei'am alia addere velut evSe^^eadm, äirötpams et omnino disserendi pi'Ogressum. 



