de Aristo felis qui fertur de Melisso Xetiophane Gorgia libeüo. 11 



Tacrias in vulgus notum est. atqui Stoicorum de Ae/cToTs doctrina, cuius 

 aculeos singillatim exponere non est huius loci, minus quam alia emanavit 

 in communem philosophorum usum. neque credibile tertio ante Chr. sae- 

 culo tam remota artis vocabula e Stoa in Peripatum transvolasse. hoc 

 eclecticorum demum aetate fieri coepit et hie scriptor eo vocabulo cum 

 ostentatione eruditionis usus esse videtur, si quidem ipse interpretationi 

 consuluit aiucfxt) Se ÄeKTa koi (verte id est) Siavot^rd. sed de hac interpre- 

 tatione, utrum ah auctore an ab interpolatore addita sit (hoc enim varia me- 

 moriae forma indicari videtur), niliil pro certo affirmo; ipsum vocis usum 

 tamquam aetatis eclecticae vestigium teneo. 



Nee abhorret ab hoc indicio vocabulorum poeticorum quoddam tempera- 

 mentum velut tckvovv 974''23. 977" 17, ärpeiieiv 977'' 17, fiop(priv 975"' 22. 

 976'^' 25, ävapiOpa 976" 30. nam etsi invenitur etiam apud Aristotelem ipsum 

 etmagis etiam apud Theophrastum eiusque discij^ulos vocabulorum poeticorum 

 quaedam copia, quae diligenter composuit Joachim de Theophr. Uhris Flepl 

 ^(iwv p. 54, tarnen nemo hercle Peripateticus antiquior dixisset ovre opoiov 

 v(f)' öpoiov -KpocrriKeiv reKvwdrjvai paXKov t] reKvwcrai ubi conveniebat dicere 

 J6vvri6fjvai pciWov rj ^evvfja-ai. neque recte isti defendunt qui Xenophanis 

 hie versum pellucere credunt. nam alter locus tangit doctrinam Melissi, 

 qui ut ceteri philosophi ionici vocabulo illo constanter abstinuit. quod 

 enim personatus Aristoteles dicit 974"^ 23 ro pij ov reKvovo-Qai ipse Me- 

 lissus dicit (fr. 6 Covotti) rb ovk kov yivecrOai et deinceps 6 KÖcrpos — 

 ovK äiröWvTai ovSe ö pi] ewv yiverai vel (fr. 7) t6 pev eov äjrwXeTO, to 

 Se oifK eov yeyovev. ergo nullo exemplo ipse scriptor de MXG colorem 

 poeticum allevit; quod sane fecit modeste. 



Cum hoc altioris studii signo mirum quantum concinit illa aerugo 

 nobilis, quae in littera ^ praepositionis avv conservanda cernitur (974'' 26 

 ^vp-KepavOevra, 978^2 ^vpßeßrjKev, 978'' 33 ^vpßalveiv, 979'' 12 ^yx'^P^^- 

 formae antiquioris, quae iuxta communem a poetis usurpabatur, vostigia 

 inde ab extremo quinto saeculo in Attica evanescere coeperunt, in titulis 

 et scriptoribus ionicis iam antea. in Hippocraticis certe, ut optimi libri 

 docent, postea inserta videtur eademque ratione Democrito fortasse invito 

 obtrusa. Herodotus quidem et philosophi ionici avv uuum noverunt. de 

 Heraclito artiflce sermonis dubites : ^i'i' v6w scilicet et ^vvov fr. 9 1 inter 

 se respondere videntur. Attici scriptores praeter Thucydidem et Platonem 

 obsoletam litteram vitant. InXenophonte rara sunt vestigia ac fortasse dubia. 



