26 E. Dümmlee: 



occupationes tarn intente Deo vacabat, atque ubicumque sibi praesto aderat, pre- 

 sertim cum nos quantoties dum vacare Deo volumus, abducimur; et cum qugrimus 

 nosmet, vix invenire possumus. 



Pascasius. Fateor, Adeodate mi carissime, quia ubique secum semper cum 

 Deo erat. Non enim se, ut dicitur, rebus tradebat, sed commendabat, suasque 

 cogitationes*inter frequentias homiuum tractans, aliquid sibi salutare semper in 

 auimo gerebat. Et ut infidi fidem recipiant, testor numquam me vidisse aliquem, 

 qui sibi ubique tam presto esset, tamque sollicite passim incederet, ita ut vix 

 vel numquam se abduceret, licet rebus occuparetur innumeris et maximis. Inter 

 epulas autem, cum aut ipse hospites, aut eum magnorum aliquis vocasset, num- 

 quam tam sobrie potui continuis temporibus dinoscere sumentem, ita ut refectio 

 prandii a plurimis summa putaretur abstinentia et parsimonia victus, si ad tantam, 

 saltim quadragesimg temporibus, possent contingere abstinentiam. infelicem me, 

 qui nunc eins privor aspectibus, nee erubesco agere coram pluribus, quod tunc 

 verebar coram eo. Sciebam enim quod non parceret, si quippiam inmoderate ad- 

 mittcrem. De quibus Severum velim interroges, quoniam et ipse quam sgpe mecum 

 istam pertulit disciplinam. 



Severus. Satis utique advertor que intendis, ut pateat aliquando, forsitan 

 quod manura avidius ori porrexeram, unde quid invexerit* inter nos frequenter 

 babuimus, et adhuc hodie pro quam plurima sua invectione saltim conscientia 

 verberamur. Tamen de quibus dicis, testes sunt patres ac fratres et condiscipuli, 

 qui norunt quod immodum agriculg sarientis, verbum et correptionis sententiam 

 mox in initio peccati pro sarculo ferebat, quatinus Christi messis uberior pollu- 

 laret. Namque non ut quidam usque" ad excrescentia delicta deliberans agebat, 

 sed mox in singulis peccati originem verbi gladio perimebat. Quomodo igitur suis 

 ignaviter parceret, qui nusquam et numquam sublimioribus, riisi moneret, cessit? 

 . Fecerat enim sententiam Salomonis suam, quod vei-ba sapientis sint^ quasi Stimuli 

 et clavi in altuin deßxi, quia defigebat cuspide verbi vitiorum crementa, et virtutum 

 exordia in altum firmius solidabat. Felix nimium beatusque, qui tantis rerum 

 alternisque decursibus occupatus , sibi unus idemque continuus erat censor eximius, 

 qui se tam in alto secessu studiis, Deo, caritatique vacabat. Hoc igitur negotium 

 eins et causa 'negotii, hoc otium et labor, ligc ieiunia'' et vigiüg, hgc cura et 

 perpetua mentis sollicitudo, ut numquam desiueret, quod semel coeperat in* militia 

 Christi. Unde plurimum aliis enituit, quod sibi et Deo ac proximis tantus idem- 

 que semper fuit; nee uUi'' plus quam sibi severus, nee alium magis quam semet 

 iudicavit. 



Pascasius. Perpendo, frater, et recolo que sentis, sed nccdum est locus ^, 

 licet invitus qug proponis. Tamen de bis fateor aliquando me illum interrogasse, 

 cur sibi tam severus, et, dum solus esset, tam tristis incederet. Ad quod ille: 



* c vor usque yetiigt. ^ sunt verb. in sint. ■= a ühergeschr. ^ ilhergeschr. ?'. and. 



Hand. «^ uUa vm-b. in ulli. ^ Videtur hie deesse: et ideo i)ra.etevm'Mo vel quid simile MAB. 



