30 E. Dümmler: 



*f. 17. hostest* duxisse satis fertur egregie. Quem feritas gentium barbararum suis edo- 

 mita benificiis, nimium, ut nostis, diligebat, et ad eum demum iam cum monachus 

 foret, quantociens devoti confluebant. 

 (c.7.) Severüs. Fateor nos sepe" retractasse quid esset, quod tantum easdem gentes 



diligeret, etiam ut sepe omissis primoribus nostri ordinis ad eos alacrius se con- 

 ferret, et toturn se illis infatigabiliter prestaret. Sed facile patet sensus, quod 

 pietatis affectu haec fecerit, ut eos suis provocaret exemplis, et ad morum instrueret 

 lionestatem, qui nuper ad fidem Christi venerant. 



Pascasius. Ita est, mi Severe. Idcirco apud eos pre cunctis acceptior erat, 

 quod ipse sepe probavi, et pre omnibus earior. Forte recolis, quando illuc cansa 

 coenobii novi"^ cum Antonio nostro simul fuimus, ubi qualis quantusve liaberetur, 

 probavi, quasi, ut ita dicam, si advenisset celitus, magis quam olim ex palatio, 

 profecto cum esset monaclius, venerabatur. Unde cum ad quosdam devenissemus, 

 •f. 17'. qui eum mutato habitu non agnoscerent, vastarentque idem hostiliter*suorum agros, 

 et depopularentur finitima, voluit eos Antonius noster, ut erat benignus, corripere 

 lenitate sua, nee tarnen est auditus. Tum quidem proposuit eis Arsenium, et fecit 

 alloqui , ut se a talibus compescerent. Quo audito illi coeperunt prospicere attentius, 

 is si esset quem fatebamur. Qui etsi multis persuasi, minime credidere, quod tarn 

 eximius et prepotens ad tantam venerit liumilitatem et deiectionis formam. Quo- 

 rum unus ad eum: Tu es, iuquit, ille quem noster tarn inclitum celebrat orbis? 

 Tum ille: Ego, inquit. Deinde, Fateor, alter ait, quod saltem nee minimi extrema 

 digiti eins vales, quanto magis ut talis tantusque dicaris. His ita dictis, nos om- 

 nes subrisimus ac discessimus. 



Adeoüatus. Velim serius agas, quia talia in quibus fastus commendatur sae- 

 culi, non intueor quid prosint, penitus cum mors etiam nostra aboleverit, si qua 

 fuerant iucunda. An ignoras quod qui mundum colit preciosa perdit? Pompam 

 « f 18. namque saeculi repetere, quid aliud est,* quam fidem abnegare Christi? 



Pascasius. Ita plane sentio, sed probi viri, licet videantur agere quae mundi 

 sunt, intentum gerunt animum, nee se ad externa omnia sinunt evocari, licet foris 

 universa resonent, et magnis fulciantur tumultibus. Quid igitur putas fortius pur- 

 pura uti, et vasis auro argentoque confectis, quasi testaceis, vel cilicio^, nee mo- 

 veri? An hisdem licet vilibus sie uti, quasi preciosissimis , nee paupertate affici? 



Adeodatus. Utrumque magne virtutis dixerim viruni, sed talis vix aut rarus 

 invenitur, quem non deiciat altitudo, quem vilitas non nioveat, quem non extollat 

 divitiarum atque honoris sublimitas, quem non paupertas afficiat, et variarum re- 

 rum negotia non extenuent. 



Pascasius. Ita, Adeodate, ita est, sed vera Partus in utrisque est, quam bona 

 mens explicat et devota, ubi nee cupiditas vel avaritia fomentant animum, sed 



* saepe verb. in sepe. ^ cilio verb. in cilicio. 



' Gegen die Modriten, vergl. e. 11. Unter den fränkischen Grofsen, welche 811 mit den Dänen 

 Frieden schlössen, erscheint als erster Walach coines filius Bernhai'di; s. Ann. regni Francor. ed. 

 Kurze p. 134. ^ Coneij an der Weser, vergl. Vita Adalardi c. 65 — 67, ed. Mahillon p. 331. 



