RadberVs Epitaphium Arsenii. 35 



sunt loqui, quainvis utile multis dissimulasse prodeiida fuerit, tai-endaque prodidisse. 



Venit enini hie noster Arsenius, sicut melius nosti, ad monasticain " vitani iaiii pene 



perfectus', licet demuni uiaior meliorque crevisse'' credatur, quia nemo (|ui virtutibus 



hac in vita proficere nequeat. Venit, inquani, sicuti prefatus poeta tuus aif'' iam, 



Vir bonus et sapiens, qualem vix reperit unum 



" Milibus e cunctis hominum conmltus Apollo: 



Iudex ipse sui toi um se explorabat ad tniguem. 



Fateor me neminem sui exploratorem vidisse similem huic, qui non dico cotidie, 



verum iugiter sua tan tum rimabat gestoi'um intima, quantum nemii solertissimus 



iudicum discutit aliena. 



Adeodatus. Quaero abs te, quomodo si iam teres atque rotundus venit. sui 

 maior meliorque demum fuif^. Numquid rotundo aliquid rotundius esse potest? 

 quod si omnino potest , restat rotundum non fuisse , ut ab immobili puncto , scilicet 

 divinitatis opere, circulus formaretur virtutum. 



Pascasius. Quantum ad formam geometricg speetaf* discipline, videtiir fore 

 quod ais, sed si ad virtutum', quia semper ex omni parte Christo introrsus modi- 

 ficante in spera equissime circumaguntur, hie inchoatio ad formam incipitur; illinc 

 ubi eivitas virtutum est, consumatur. Unde in comparatione Dei, sicut "nemo bo- 

 nus, ita nemo perfeetus; et sieut nemo perfectus, ita nemo teres seu rotundus, 

 tamen dieitur et bonus et perfeetus liomo, et si perfectus, utique teres, quia in 

 Christo confonuatur, in cuius nimiriuii cireuitu iris esse legitur, ex quo omnis per- 

 fectio virtutum designatur. Cetenun nemo profieit ad ista, qui se cotidie maior 

 meliorque non invenitur. Hinc quoqvie [)ropheta: Beatus vir, inquit, cuius est auxi- 

 liuiH abs te, a^censiones in corde suo disposuit. Quid sit autem, aseensiones dis[>o- 

 nere, subiungit de singulis: Et ibunt, inquit', de tnrtute in virttttem. Ita ut omnium 

 virtutum forma, propria*^ cuiusque Caritas effieiat aninie tpiantitatem aut qualitatem. 

 Constat igitur animam virtutibus crescere, decrescere autem vitiis, et ad non esse 

 tendere. Iste vero noster cotidie sicut de virtute ad virtutes , ita de esse ad malus 

 esse tendebat, et sicut ad malus et melius, ita licet iam virtutibus teres *■, ut for- 

 matior atque rotundior esset, iugiter Christi manu formabatur. Sed qualis quan- 

 tiisve iam esset, *quando seculi deppsuit militiam, testes sunt presens pater et fratres, 

 qui satis intenti ac sollieiti, multis eum, dum pulsaret novitius ad hostium mona- 

 stice discipline, perscrutati sunt probationum argumentis et solertie disciplinis. 

 Testes quidem, quod velut aurum in fornaee fuit probatus, inter omnia increpa- 

 tionum dura et aspera, in tantum qui necdum tyro, ut perfectus iam Christi miles 

 haberetur. Erat enini in illo Spiritus Dei et ideo, ut fertur, in nullis frangebatiir 



'^ inonasterium c, verh. von Mab. ^ verh. ans crevisset. " nach fuit ein Wort 



getilgt. '^ expectat c, verb. von Traube. = nach viriiitam ein Wort getilgt. ^ aus 



inquid verb. B propriam c. '' das erste e iibergeschr. 



' Vergl. V. Adalardi c. 35 p. 322: Wala vero tiiiis Corheia ut dixi tyro recipitur. 



* Ausonins de viro bono v. 1—3 a. a. 0., »eo explorat steht. 



5* 



