Radbert 's Epitaphium Arsenii. 39 



Pascasius. Recolo satis et recordor. qiioiiiain tainqiiam aurum in fnrnaee <f.Sap.3.6. 

 probabat eiim Dominus, ut eum demum quasi in holocaustuin acciperet, ipse<|ue 

 se sua sponte laborihus defecabat, plus appetens mala mundi, quam (pie suavia 

 sunt, pro Deo in omnibus tolerare. Macerabat se ieiuniis, et victus parsimonia 

 temperabat. Gerebat (juoque curam de omnibus, et multa Iratrum soüicitudine 

 sancta premebatur. Hospitibus vero et fratribus intirmis sedulo serviebat obsequio, 

 cuius cum phires venerationis affectu refugissent obsequium, frequenter aiebat di- 

 cens: Heus tu! cur evacuare vis'' officium meum, et oboedientiam mihi commissam 

 tollere?* Ad cuius nimirum vocem mox quicumtpie eins se raanibus'' prebebat trac- «f. 3''- 

 tabilem, unde cottidie"^ magis ac magis eiun fama ferebat ubique i)er aures, et 

 predicabilem'' commendabat. Quid plura? det'uncto Antonio' paulo post substi- 

 tuitur pater eximius eins in loco. Ob cuius nimirum electionem a fratribus ego- 

 met directus, mox obtinui apud augustum (|Uod olim plures optabaut. Perrexerat 

 enim prius dilitiscendi gratia fratres inviserc nostros, et illam secundam excolere'\ 

 quae de nomine matris ipsa est, quae^ et mater ipsa, sed altera; altera, sed ipsa. 

 Unde revocatus, mox occupavit eum nostra electio. De cuius nimirum vite ab- 

 stinentia et rigore castigationis tunc mihi a quibusdam optimatum, ut persensi, 

 augusto iubente suasum est, quod non eum ferre possemus, neque vitf vestigia 

 imitari. Ad quod ego quasi arridens: An nescis, heus tu, nos qui sumus? num- 

 quid caudam pro capite, ut quidam adsolent, monstruose volumus eligere? quid 

 putas si tantus esset, quantus excellentior aliquis sanctorum? numquid quia com- 

 meare'nequimus, eum })referre oportet^ qui postergum eat, et non potius qui ' (.zi. 

 precedat? Tum ille paulisper subridens augusto haec, ut credo, retulit. <^)uibus ita 

 dictis, cuncta qug volui, et ut volui, penitus impetravi; atque cogente illo, nostris, 

 licet invitus, paruit votis, qui dudum subterfugerat quantisper prelatus. 



Adeodatus. Timeo, ne forte qui talem eums oblatrant, sentiant, de quo 

 proposueras enigmatice loqui, clarius predicari. 



Pascasius. Non invisa dicimus, neque incognita. Idcirco etsi adumbratur 

 titulus, liniamenta tamen gestorum produnt, uti pictorum mos est, qui bene pin- 

 gere norunt, qui sepe ita vultus exprimunt, ut sine litteris et voce loquantur. Sed 

 talibus quia necdum apposui labra, et condita sub silentio servo, erit, ut credo, 

 illa dies, mihi cum liceat eins ai)erte dicere facta, et que potiora sunt de illo, 

 manifcstius explicari. Interduni- vero, sicut mones, ne quid'' nimis fiat, cautius 

 loqui iuvat, et uberius deplorare, qui sine illo vivimus, cum ((uo°melius mori •r.32'. 

 duxerim, (juia mors eins trausposita est in vitam, forte ante tempus nobis optatum, 

 ne malitia mutaret cor eins. Quod si non est ita, mente pertracta. 



•■' vor -is Buchet, gftilgt. ^ Raum für ein Wort frei gebliehen. "" dax ztceite t itbergexchr. 

 ^ am Rande nachgetr. ■■ quae bis sed ipsa am unt. Rande nachgetr. f et getilgt. s eum 

 getilgt. ^ quit c. 



' Im Jahre 826, 2. Jan., vergl. V. Adal. c. 35 p. 322: (iiiein postea post decessuiii iVatris 

 vice Christi gaudens sibi exultat jiatrem habere (sc. Cnrbeia). ' Für interiin, wie Mab. bemerkt. 



