40 E. Dümmler: 



.12,44. Adeoda.tus. Vere credo et pertracto, quia veredica vox est, Qui credit in me, 



etiam si martttus ftierit, vivet. Iste vero non perfunctorie^, sed ex toto cum dilectione 

 lai. s. 6. credidit , rpioniam ea sola est fides qua vivitur, qiif per dilectionem operatur. Et ideo 

 quia sie vixit et oredidit in eo qui vivificat mortuos, non morietur in eternum. 

 Pascasius. Etiam et tibi, quia sic^ credis, subpeditat fides, quanto magis qui 

 tantis virtutum redolet operibus, credendum, quod iam exinde immarciscibiles ca- 

 piat fructus? Nam a die professionis sug mortificationem Christi tulit in corpore 

 suo, et deinceps cum iam pater esset electus, quasi eius signifer ad aciem contra 

 iumanissimos hostes primus ubique'^ processit ad campum. Mutata siquidem militia 

 mutatus est et miles: qui primum arma tulera.t contra Abitrices\ gentem"^ in- 

 domabilem, demum contra vitiorum portenta virtutum vexilla tullisse gloriosius pre- 



*!.ii- dicatur. Unde nunc palmam gestat pro munere, qui olim'honores contempsit se- 

 culi pro religione. 



(c. 12.) Adeodatus. Novimus haec omnia, sed quomodo conversatus sit sub Antonio 



nostro-, velim edicas, maxime pro fratribus nostris Saxonia degentibus, quorum 

 fuit ex genere, ut sciant ad plenum quales habuerint fidei suae fundatores. 



Pascasius. Si hoc profecto narrare coepero, non invenio quo incipiam, quo 

 me primum vertam, vel quo progrediar, quia eorum vita eorumque actus sie in- 

 dissotiabilis fuit, ut non invenias, postquam eos agnovi, quid unus eorum sine 

 altero gesserit. Quia etsi opus quodhbet proprium, aut quasi pro viribus, pro 

 tempore, pro officio in ahquo dispar fuit, commune tamen votum et voluntas una 

 fuit, ita ut videres eos quasi sub uno iugo aequanimiter in hac agricultura Domini 

 aratrum trahere, atque in invicem onera subportare. Et si quando contigisset eis 

 pro loco, pro tempore quantisper abesse, videres unum eorum alterum, acsi bos 



*f.33'. bovem, cum gemitu et desiderio requirere ,* quia nemo eorum se totum putabat ad- 

 esse, cum alter deesset. Quin immo ibi magis affectu quam secum quisque eorum 

 erat, ubi alter esset. Et sicut*^ bos frequenti mugitu quam sepe pium alterius 

 testatur afl'ectum , si forte defuerit cum ' quo trahere aratrum a latere consueverat, 

 ita sibi ad invicem solliciti congemiscebant pre desiderio, cogitantes quid alter 

 ageret, donec se sibi ad invicems redderent. Licet enim unus eorum esset aetate 

 senior, et alter admodum iuvenis, par tamen in eis desiderium. Quia etsi iste ro- 

 bustior corpore, ille ardore caritatis sublimior, una tamen in eis intentio, unum 

 propositum, unaque voluntas: siquidem iste acutior sensu, sed senex noster in 

 consilio et caritate latior, iste quasi pro iustitia ferventior, sed ille maturior circum- 

 spectione, et Providentia profundior, ita ut iste in subito acutius responderet ad 



*f.34. singula, sed ille longius et simul ad presens conside^rabat profutura, et quaecum- 

 que evenire possent econtra. Quamvis ergo carne essent fratres, et germanissimi 



perfunctoriae c. ^ c übergeschr. '' que übergeschr. ^ ein Buchst, getilgt. 



^ -cut am Rande ergärtzt. ^ übergeschr. S in- übergeschr. 



^ Abotritos vergl. oben S. 30 n. 1. ^ Siehe den Caial. fratrum Corhei. (SS. XITI, 275) 



wo Waliala unter Adalhardus an letzter Stelle. 



