RadberVs Epilapldum Aisenü. 45 



omnium voluntates iu lioc negotio genuit, excitavit, suisque precibus atque assi- 

 (luis persuasionibus iina cum prudenti cousilio enutrivit. Ac per hoc, licet in An- 

 tonio fuerit potestas et eximia sapientia peragendi et virtus magna perticiendi, 

 in isto tarnen quodammodo videtur excellentior gratia, quamvis communis fuerit, 

 quia quicquid ille egit aut voluit, totum ab isto exörsum est una cum Dei gratia 

 et enutritinn. Et non solum quod ille" voluit et fecit, verum etiam quicquid alii 

 suis prcstiterunt sufl'ragiis, utputa situs loci amoenissimus et locuples valde ac 

 ("ertilis, quo dedicatum'monstratur coenobium, et omnia quae([ue sunt, quibus in 

 gyro vallatur ille locus. Igitur nemo nostrum ignorat, cuius' fuerit hereditas, 

 quam nulli alteri omnino cessisset in vita, etiam (ut ita fatear) nee regi, nisi 

 divinis ab isto fuisset conpulsus*" persuasionibus, cui nihil contradicere pcjterat, 

 quia ab ineunte aetate eins carissimus atque familiarissiraus fuerat pre omnibus. 

 Cuius"^ itaque precibus et consilio adpulsus'', pro eius ortatu libenter tradidit Deo, 

 quicquid in terra carius possidebat. Unde iure illi haec gratia deputatur, qui et 

 locum talem a Domino electum olim" huic operi aptum elegit et impetrare potuit, 

 quia nescio si uUus alter mortalium potuisset. Erat enim in eadem gente idem 

 valde dilectus et nimium famosissimus. Quod claruit, cum ad quoddam placitum 

 non multum longe ab eodem loco Antonius venisset, ubi multitvido eorum propter 

 eos confluxerat. A quibus cum suscepti essemus venerabiliter, coeperunt*omnes 

 post Arsenium nostrum' vultus intendere, eumque pro nimio amore et admiratioue 

 pressius cum circumvallare; ita ut pre gaudio et desiderio abducerent illum a nobis, 

 quia nullus eorum Antonium, cuius erat potestas, respiciebat, quem omnes fulcie- 

 banuis hinc inde et venerabamur pro viribus constipati ut dominum, sed nemo 

 eorum nos, nee illum, quinam esset, considerabat. Tum ille gavisus pro sua humi- 

 litate, quia nos omnes excluserant, et exultans pro fratris susceptione, con versus 

 ad me subridens ait: Bene possumus nos hinc, frater, abire, quia nemo nostrum- 

 hie curat, neque aliquid esse attendit: sicque acceptis duobus, aliis relictis oumi- 

 bus, acsi soll, gaudentes et iucundautes'' regressi sumus ad iam presignatum locum. 

 Haec idcirco dixerim, ut sciat nobilitas iiliorum, quales habueriut fundatores, 

 quia et humilia de se sentiebant in omnibus, et nullis,"ut' adsolent^, movebantur 

 mundi favoribus. Et ideo nee ille pudore confusus est, nee iste honore insoleus 

 effectus, quia istius acceptio et fama in populo, illius erat gaudium et exultatio; 

 non tantum quia gratus erat, et amabatur ab onmibus, sed quia dignus erat amore 

 atque acceptione, ut bene secundum Deum prosperaretur in cunctis. Alias auteui 

 in humilitate nescio quis esset sublimior, nisi alicpiis in factis eorum hoc voluerit 

 deprehendere. Nam cum esset uterque secundum seculi dignitatem eximius, vicis- 



» zwei Worte getilgt. *> conpulsus verh. in compulsus. ■= Huius verh. Ma b. 



«l in appulsus verb. " el. ol. am Rande nachgetr. '' m übergeschr. S nos verb. 



Mab. '• verb. i?i ioc. ' aVii ßigt Mab. hinzu. ^ ads. verb. in assolent. 



' Gerardus in Vita ■■sancti Adalhardi scribit, locum illum concessum fuisse a parentibus 

 Thendradi Saxonici, qui Corbriae in Gallia tnonachu-t faclus est MAB., vielmehr die Transl. S. Viti 

 (.Jaffe, Bill. rer. German. I, 7), dagegen Wilmans Kaiserurk. J, 'J8J. 



