Radber/'s Epitaphium Arsenii. fil 



tnm*levaret ac portaret liunieiis. Nnlluni igitur. quem iion suis calefaeeret" fomentis'', • r. ; 

 tepentem reliquit: nulluin, quem noii sapientiae sale coiulierit; nulliiin (|uoqiie, 

 quem acrimoniarum non curarit dootriuis, si facultas morbi , Christi eooperaute 

 gratia, perniisit. Verumtamen apposite ad ouraiiduin peccati vulnera medici dili- 

 genter officia peregit, et ad persuadendum virtutes uon miuus vite prgbuit exeinpla, 

 quam et documenti oportuiie inportuiieve diligentiam. In omnibus unam tenuit i-r 2. 

 earitatem uiiamque discipliiiam; nihil neglegens, nihilque parvipendens, qug ad ^' 

 salutem aniniarum sibi conimissaruni videbantur proficere. At nunc, velim cetera 

 Pascasius prosecjuatur, qui magis eum semper assensu consilii, quam exemplis 

 operum consectatus est; licet me nunc assentatorcm dicat, quoniain comes inre- 

 motus ubique cum eo fuit. 



Pascasius. Effo^ liominem callidiorcm te ridi nnnitiem. Numquid non tu ita 

 fassus modo ea refugis, qug consultum iri til)i plaudebas? tarnen ne reticeam que 

 plures norunt, ad regimen huic sirailem vidi neminem, qui tanta virtutum polieret 

 industria, et sanctf ''sollicitudinis cura tam indcfessus ubique vigeret; qui gregem sibi • f s 

 commissum absens prgsensve ita intenderet; qui pene nihil aliud cogitabat, (quam)'' 

 qualiter de singulis ante tribunal Christi rationem redditurus esset. Unde quam sepe 

 cunctos generaliter non minus, quam phirimos specialiter de voluntate liberi arbitrii 

 et potestate proprii corporis iuxta protessionem monastice discipliue satis arguiuen- 

 tose monebat, ne nostrum aliquis voluntatem propriam sequeretur. Alioquin, 

 aiebat'', (^)uomodo rationem pro aliquo redditurus ero, uisi et potestatem sui cor- 

 poris et voluntatem proprii arbitrii mihi relinquat? quod"^ si ipse sibi in sua se 

 retinuerit potestate vel voluntate, noverit rationem se redditurum, non solum pro 

 suis verborum aut cogitationum vel gestorum factis, verum etiam quia contra pro- 

 fessionem monastice legis iu sua se retinuit potestate vel voluntate cordis. Tanto 

 profecto, inquiens, liber ero, quanto iiou mihi debita potestas concessa manet, 

 neque voluntas sui relaxatur arbitrii. Attamen quecumque potero, caritative super- 

 impendam, ut de potes'tate et voluntate über inveniar, ne aut perfunctoria fallar »f. 5 

 potestate, aut voluntate raee consectationis decipiar. Bone lesu, quanta ovium 

 cura et sollicitudine aniniarum indesiuenter afficiebatur, nunc generaliter erudiens 

 omnes, nunc specialiter monens sijigulos; hunc minis, liunc doctrinarum deliniens 

 blaudimentis; istum , iuxta quod [)ropheta dicit: Iiifrenabo te laude mea ((uasi adu- Ua\.i 

 latorie' laudibus revocabat; illum reprimebat convitiis, omnes tamen suis semper 

 provocabat exemphs. P>ant autem verba eins, ut dixi", quasi, clavi deßxi in altum. e,-.i. 

 et dum omnibus proponeret in conventu, videbatur unicuii|ue quasi specialius affari. 

 Nihil enim ex onuii contextu regule relinquens intactum . nihil indiscussum, et, si 

 quid, omnes quod minus agerent, invenisset, illud coram nudtis apponens suasioni- 

 bus, divinis, quamvis parum videretur, non neglegere commendabat mandatis. Quod 



ä calif. verb. in calefiei'et f., verh. von Mab. •> aus foinentes verb. " von mir 



ergäitzt. '^ agebat c. = d überyeschr. ' -riae a getilyt. S ut dixi übergeschr. 



' Ter. Pharm. IV, 2, 1. 



T 



