70 E. D Ü M M L E R : 



conscii erant huius consilii, talia mandassent, retulerunt. Tuno una cum suininis 

 consulibus et saactis quibusdam episcopis, necnon et cum summis officialibus pa- 

 latii coepit qugrere in fide Christi, ne talia perficerentur ad subversionem totius 

 imperii, quid agere debuisset. Tunc omnes una voce, flentes et eiulantes, magni et 

 summi, cum omnibus qui aderant servis Dei, constanter (dixerunt) •'', quod non esset 

 Deo fidelis et sanctg ipsius ecclesiae, qui in talibus subvenire posset periculis, nee'' 

 fecisset. Ita siquidem multis exortantibus accepto consilio, una cum electissimis 

 et clarissimis viris misit se pro fide Christi, pro statu imperii, pro pace ecclesia- 

 rum, pro amore regis et regni, pro saUite fihorum eins, zelo Dei succensus, ne 

 fraus prevalcret adversarii, et dignitas servaretur patriae, sahis maneret civibus, 

 in magnuin discrimen; et sahitem suam°pro iustitia et fide devotus ob omnium 

 libertatem obtuht. Ahoqviin si vellet favere ilhs in partibus, acceptior esset omni- 

 bus, et honorabihor haberetur universis. Sed is cum esset fortis animo, sancti- 

 tate preclarus, iustitia vestitus, fide sohdatus, caritate fundatus. virtutum armis 

 indutus, magis elegit mori, quam tale facinus et tam crudelissimum sustinere scehis, 

 quod omnibus esset ad ruinam, ad perditionem, et ad exitium, si consentireut, 

 aeternae damnationis. Idcirco nihil iam de se timere coepit, tantum ut prevenire 

 potuisset Christianissimis principibus, presulibus ecclesiarum et omni populo. ac 

 liberare omnes de tam atrocissimo mortis periculo, quoniam omnibus bonis onus 

 imminebat interitvis. 



Adeodatds. ünuni debuimus deplorare, sed valde diriora nos coguut quae 

 contigerunt, quia nimium amariora et crudelissima sunt, quam quae proposuimus 

 lamentari. Unde oportet ea retexere plangentis affectu. Neque enim ille tam plan- 

 gendus est, quam iugiter ista deploranda, ut avertatur ira Dei a nobis. Verum- 

 tamen sie quae dolemus, fletibus commendanda sunt, ne hie uoster uUis iuvolvatur 

 adversariorum criminibus: etsi singulis, (juamvis facultas esset perorandi, respon- 

 dere nequinius'quae dicuntur ad singula. Idcirco petamus potius pietatis gratiam, 

 quam ingeramus interdum repreliensionum querelas: otferamus precordiorum nostro- 

 runi dolores, quam ingeuii nostri ad defensionem eius suscipere partes. Deinde, 

 si acrius aliquid constanter egerimus aut liberius , quam debemus et ipsi velint, 

 obsecramus tantum imperitiae vel intemperantiae ignoscant, quantum pio dolori 

 vel iustitiae concedendum putant. Namque nullus maior esse potest dolor, quam 

 hie noster, in quo tantus pater in subito sublatus deploratur; tantisque a malis 

 dilaceratur infamiis et odiis, qui multo dignus fuerat amore, cotidie et"^ insequitur, 

 in quo et cum quo excidium patriae, ecclesiarum eversiones, calaiiiitates pauperum, 

 divituni oppressiones, barbarorum incursiones, cedes ^'ulgi, bella superbientiuni, 

 insidias universorum, et (quod atrocissimum) perditiones animarum simul immaniter 

 deploramus, quia illo spreto, cum non est auditus, haec omnia contigerunt. Qua- 

 propter rogo, ne deficias, etiam minis insectatus et blasphemiis lacessitus. Et ne 

 dicat aliquis, in threnis quod talia non sint coacervanda neque replicanda, sciat 



'^ dixerunt ergänzt Mab. ^ non c. "^ ühergeschr. 



