Radbert' s Epitaphium Arsenii. 87 



Mandavit namque gloriosus cfsar rursus. non iustuin esse, quod eiindem apo- 

 stolicum ad se venire minime perinitterent, eique vias veniendi prohiberent. 



Ad quod Honorius: 'Nequaquain igitur, sereiiissime , vias ei prohibuiinus ve- 

 niendi, sed auxiliante Deo reseraviinus, cum essent iussu vestro obstrusae inter angu- 

 stias Alpiuin et preruptae, ita ut nemo" mortalium libere transire posset, donec virtute 

 Dei nostroque labore eomplanatg sunt, ita ut qugam dicere cum proplieta, quod factg isai. 40. 

 sint pravg in directas et asperg in vias planati. Ad lioc quippe, ut ad vos tam ille, 

 quam et nos devotissimi veniremus, quem profecto hunc ideo laborem assumere'' coe- 

 gimus, ut ipse vobis summus intercessor vice beati Petri occurreret, cuius potestas in 

 CO vivit et auctoritas excellit. Propterea uon prohibemus", ut culpamur, sed officiosis- 

 sime exbibemus, quem audiri suppliciter in causa Dei et nostra bumiliter deprecamur'. 



Iterum augustus iuquit: 'Iniuste agis, quod filios nostros, fratres tuos, tecum 

 retines, et eos contra me insurgere facis". 



'Absit, absit, Honorius inquit, mi domine, siquidem quia fugati erant et 

 abiecti, longeque persecutionibus expulsi, ad vestram eos clementiam reducere de- 

 crevi, rogans suppliciter: dignetur''sancta paternitas vestra recogitare, quia vestri «f. 96'. 

 sumus filii, ne nos sine culpa abdicare vel perdere dignetur maiestas vestra, immo 

 moveat viscera pietatis vestrae affectus carnis, et iustitia non minus legis naturae, 

 quam et legis Dei, nostrique misereri dignemini." 



Tunc ad ultimum: 'Vasallos quoque, inquit, nostros indebite recepisti, et 

 eos tecum retines'. 



Honorius: 'Non itaque, sciat beatitudo vestra, ita est, sed cum essent et ipsi 

 dispersi, fugati, aut in custodiis et exiliis detenti, fecerunt ad nos et ad istum 

 beatum antistitem confugium , quatinus pro illis apud vestram serenissimam cle- 

 mentiam intercedat, ne iniuste damnentur, qui pro fide vestra et iustitia extiterunt, 

 ne fraus prevaleret et dolus scelestissimorum. Hoc semper audivi in vestro sacro 

 concilio, et in clarissimorum senatu virorum, lioc semper in vestris recognovi factis, 

 hoc a vobis audivi, hoc legimus in gestis anticjuoriim, fortes viros et clarissimos 

 ac bene meritos honorari debere niagis et gloria inlustrari, quam depelli; qui pra- 

 vorum hominum impetus et conatus provide represserunt; qui auctoritate, qui fide, 

 qui constantia, qui magnitudiue animi et consiliis insidiantium audatiae'' restiterunt, 

 eorum scilicet hominum, qui levitate sua et {jernitiae'vestrum cum omni improbi- -f. 97. 

 täte foedaverunt Imperium. Quos quia isti detexerunt et fugarunt, honorandi essent 

 et glorificandi potius, quam a pestilentissimis viris criminandi, quia et ipsi primum 

 vestris sunt enutriti discipliuis, vestrisque edocti consiliis, vestra sublimati dignitate, 

 et inlustrati honoribus semper habiti sunt primi et eximii palatii. Unde censui- 

 mus eos ad vestram reducere misericordissimam pietatem vestrisque representare 

 aspectibus: et ideo non debemus ofFensam contrahere, si, quos fraus factiosorum 

 perdidit, vestris restituimus et reconciliamur" profectibus'. 



» -mo ühergeschr. '^ ein Buchst, getilgt. <" ans prohibuiinus verh. <> aus 



audüciae verh, "^ vielleicht reconciliainus zu verh. Traube. 



