RadberVs Epitaphium Ärse7iii. 93 



que obituin, quia presentes non fiiimus nee ad excubias eins circa tumulum lacrimas 

 pro Üoribus sparsimus', saltem longe post absentes precibus Domino coramenclemus, 

 nosque qnia dies* sepultnrg eins nescivimns, vel dicm anuiversarium, dum vita nobis 

 manet, commemoremur. Quae profecto dies futurg quietis est nostra in mente re- 

 presentatio, in qua vivit qui mortuus pntatur; eiusque memoriae commendatio de- 

 clarat, quod melier est dies mortis, quando perpetuam ingressus est vitam, quam 

 dies nativitatis eius, quando ut vivere coepit, mox morti obnoxius fuit. 



Pascasiüs. Bene nos ortaris, frater, qui eius obitum sie adoriri iubes et re- 

 texere, ut nostrum doceas non lugendum, quoniam sicut per ux\ms peccatum mors 

 in omnes homines jjertransiit , ita et per unum resurreetio prestatur, apud quem omnes cf. Rom, 

 qui pie moriuntur, beate vivunt-^Et ideo quia auetoreni non refugimus generis'\ » f.'io4. 

 auctorem non valemus effugere mortis, et si eum non eirugimus, nee vitare possu- 

 raus quod commune omuibus est, indecens est ut disperemus de vita, quae in 

 Christo est, quoniam ipse unus auetor vitae et resurrectionis est. Ae per lioc sicut 

 per unum mors, ita eredendum verissime, quod et per unum lesum Christum vita, 

 et non quah'scumque vita, sed beata et sempiterna vita. Idcireo, dileetissimi, dies 

 obitus patris nostri potius dies vitae est quam mortis, quando semf)iternam lianc 

 per mortem intravit vitam. Hiuc nos magis eonsolari decet quam plangere, quia 

 mors ista usus omniura est, nee debemus durum putare, quicquid universorum est. 

 Unde nee kigenda est, primum quia communis est et eunetis debetur, deinde quia 

 nos ab omnibus seeuli erumnis absolvit, posttremo quia species somni est, dum 

 ab istius mundi*laboribus seu curis nos hberat, et quietem" post miserias et do- 

 lores presentis vitae praestat. Et ideo nobis annua haec dies iure vigorem tribuit * c 104' 

 fidei, spem dat perveniendi et caritatem refundit amoris. Quem enim non soletur 

 resurrectionis gratia? quem non sustollat spes, et non corroboret perveniendi fidutia? 

 quem non accendat Caritas, et quem non vivificet tantus amor interius, qui non 

 nisi de Spiritu sancto naseitur? Propter quod etsi varios accidentium casus, et 

 miseriarum labores actenus deflevimus, restat nunc mentem*^ illuc dirigere diemque 

 illam conspicere, in qua melius vivit(ur)''; intentionem nostram post eum refundere, 

 quia melior est dies illa, quamvis una et singularis , in atriis Domini, super milia; 

 ita ut non totis sensibus defigamur in patrem , ne obrepat mestitia rursus pro ab- 

 sentia. Sed ne exules simus tantg pietatis et gratiae ab eo quem'' diligimus, mente 

 cum eo eommoraris oportet, ubi tanta*predicantur gaudia, ad'' qug nimirum in- 

 vitatus venit et ipse ad ea cum gaudio introivit. • f. los- 



Teofrastus. Quid igitur est quod invitatum eum dicis? Numquid non omnes 

 iavitati sunt, qui regenerationem ' per fidem susceperunt baptismi? Omnes quidem 



» diem verh. Mah. ^ generationis vei~m. Traube. " -tem auf Rasur. ^ mente c. 

 " vivit c, vivitur Traube. f aus quae verb. 8 commemorari c. ■> At c. ' aus 



regenerationes verb. 



' Vergl. Radberü Egloya v. 3 {Poet. Carol. III, 75): Spargite luuiiuni lacrimis, conponite 

 lloribus arvain. 



