94 E. Dümmlee: 



ad eandem inmortalitatem sunt vocati et ideo absurdum est hunc quasi mortuum 

 deplorare, quamvis etiam stultum sit id specialius deflere, quod scias omnibus pre- 

 scriptum esse; quia luoc est animum super conditionem extollere, legem mortis 

 communem non reeipere, nature consortium recusare, mensuram carnis nescire. Si 

 autem iste, ut ais, ad lianc invitatus venit, ut volens eam susciperet, causam ex- 

 ponis iusti debitoris, qui quod debet, sponte occurrit, paratus reddere quod debet. 



(c. 23.) Pascasius. Nequaquam igitur sine causa iuvitatum eum venisse dixi, quia 



quodam sancto narrante audivi episcopo , antequam dies obitus eins adpropiuquasset, 



f. 105'. non solum semel, verum et secundo per visum* vocatum fuisse et iuvitatum, quasi 

 legationeni suam expleturus ante conspectum aeterni regis et pro laboribus gratiam 

 accepturus, ita ut Arsenius noster ei diceret% etiam antequam febrem incurreret 

 mortis, quod paulo post hinc iturus per mortem esset. Et, ut ipse prefatus in- 

 telligere potuit episcopus, alacrior in spe deinceps vixit, et securior in febre non 

 diu laboravit. Qua correptus sollicitior pro augusto imperatore, apud quem tunc 

 agebat, quam pro se erat, ne forte quod nuper patri promiserat, omitteret occasione 

 accepta, quia ipse febribus vexabatur. In quo patet, quia invictus permansit in 



Ecci. 4, fide et in caritate devotus, spe consolatus suae vocationis. Quo profecto triplici 

 funiculo religatus ad Christum , securus animam cglo reddidit ^ cuius corpusculum 



■f. 106. in basilica, qua beatus Columbanus requiescit, ad latus terra suscepit. Nee* igitur 

 ab re factum crediderim, ut pariter una domus ambiret unaque vicinitas sepiüturae 

 commendaret, quos una religio tenuit, equa pene temptatio a suis quasi peregrinos 

 expulit sedibus et Italiam fugavit. Fuerunt enim reging non dispari nequitia^, 

 quae hoc fecerunt, duae, non uno in tempore, sed sub uno impietatis scelere con- 

 iunctae et consotiatg, quae pro consimili zelo non ferentes sanctos viros earum 

 consimilem reprehendere nequitiam nefaudam satis neque in aliquo contraire; id- 

 circo coegerunt dolo et fraudibus eos insidiando, ut relictis in quibus preerant 

 propriis coenobiis, Auxoniam peterent. Qua demum quorum una fuit conversatio, 

 etsi parum dispar causa, una religio, unaque fuga insidiarum duarum mulierum, 

 una esset quies laboris et sepultura funeris. Ele siquidem ut sanctus confessor 



f. io6'. Christi virtutibus*approbatus; iste ut eius pedisecus meritis fulciretur, commenda- 

 retur preconiis et auxiliaretur precibus. Nee igitur absque providentia Dei factum 

 credo , qui pro fide , pro zelo Dei , pro religione , pro equitate iudicii atque in- 

 tentione virtutum se discrimini obvios obtulerunt, quod uno in loco finem per- 

 coeperunt laboris. Et ideo dubitare non licet, quod pater egregius eum sancto 

 confessore Dei togatus requiescat in aeterna requiae, qui pari exemplo exul pulsus 

 est de coenobio suo , deiectus a patria et ab officio regiminis , ut quorum fuit una 

 temptatio, una eos refoveat consolatio quietis in aeterna pro qualitate meritorum, 

 et exornet alterna proportio iustitiae in caelo. 



'^ avs dicetret verb. ^ -tia atif Rasur. 



' Ulier seinen Todestag, wahrscheinlich den 31. August 836 , s. Simson, Jahrb. Liidu-iy's 

 des Fr. II, 156 n. 5. 



