Radbei'fs Epitaphitim Arsenü. 95 



Uude oj)ortet pro tanta spe nos ad invieein consolari [)utius quam dolere, 

 quia inestitiam-' tanti luctus iam iion solum fidutia beatitudinis eius lenivit''," verum «f.io?. 

 tempus oblitteravit et ratio devicit, neciion et prudentia iam olim mitigavit. Et si 

 plauxiinus iure, dum varias" eius deflevimus iupulsiones, et teniptationes multi- 

 plicps dinuraeravimus, casus quoque exposuimus, decet nos deinceps iam congra- 

 tulari'' illi, et gaudio refoveri pro luctu, laetitia bong spei recreari pro merore, 

 et exultatione intus indui pro tristitia, eo quod j)ro certo scimus, quia pater egregius 

 corpori supervivit. Qui licet absens fucrit a iiobis, quando obiit, presens tarnen 

 est, quia in eo qui ubique est, beatae vi\it. Nani depositis proprii sensus anima 

 eius repagulis expedita iam libero cernit obtutu, quae ante sita in corpore videre 

 non poterat. Si enim dormiendo anima ad altiora se subrigit, velut sepulta in 

 corpore"', et renuntiat nonnumquam corpori rerum absentium vel etiam celestium 

 visiones: quanto niagis cum absoluta est erumnis''seculi et tota vivit in Domino, »f. lo?'. 

 qui ubique vivit, et ubique omnia complet et regit. Non enim alicubi longe pere- 

 grinatus est pater noster, nisi ad eum, cui et in quo vixit, qui ubique in se est 

 et ubique vivit. xVd hoc quippe cottidie moriebatur cum apostolo, ut perfectius i.Cor. is, 

 viveret Deo, quia, ut philosoplii dicunt', sapientis viri vita meditatio mortis est. 

 Meditabatur autem pervenire ad id quod perfectuni est, quando revelata facie, 

 non ex parte, neque in euigniate vel in umbra, sed in vcritate, prout est, specu- 

 lanti appareret aeterna visio inanifesta; quod inpresentiarum esse non poterat, 

 quia iuxta apostolum inpresentiarum ex parte scimus, et ex parte prophrtamus. Cum i.Cor.13,9. 

 autem pervenerit in nobis quod in ea vita perfectum est, evacuabitur quod ex 

 parte, et erit tunc perfectum, quod nunc ex parte est. Nara nemo festinaret ad 

 finem fide confisus in Domino, nisi vitae istius fugeret incommoditates,*'pro quibus »f. los. 

 David plangit dicens ad Deum: Ecce dies meos veteres posuisti. corain te, et nubstantlam PsjvI. 38, 6. 

 meavi tainquatn nildlum aide te, oerumtamen universa vanitas, omnis homo üiveiis. Et 

 ideo iste, fratres, postquam cognovit, postquam didicit, uumquam moratus est 

 fugere voluntatem suam*^, neque voluit in seculo vane conturbari, neque sperare 

 in incerto divitiarum, sed speravit in Deo vivo, ad quem perveuit. Et ideo dum 

 mortem gustavit corporis, vitam invenit, quia non primain animae incurrit mortem. 

 Triplici namque modo mors dicitur-: uno cum morimur peccato et vivimus Deo, 

 alio cum peccamus ad mortem, de qua dicitur: Anima quae peccanerit, ipsa morielw, Ezc.h 18.4. 

 tertio est vitae liuius excessus, qua inortuus est etiam Christus; et omnis quicumque 

 vitam gustaverit istam, morietur, ne ultra peccare possit. Unde una spiritalis 

 vocatur, altera naturalis, tertia "quoque penalis. Sed quae naturaUs iam vocatur, »f. 108'. 



* -ti- übergeschr. *> lenivit verh. in linivit. '' varios c. ^ -ri übergeschr. 



auf Rasur. " corporae a getilgt. ^ übergeschr. 



' Hieronymi ep. LX {Opji. I, 341): Platoiiis sententia est omnem sapientiuin vitam iiiedi- 

 tationem esse mortis. Laudant hoc jAilosoplii . . sed multo fortius apostolus: quotidie, in- 

 qiiit, morior etc. Tr. - Ambras, de bona mortis c. 2 (Opp. I, 390; ed. SchenJcl J, 704): 



.Sed mortis tria sunt uenera, doch ist er nicht wörtlich benutzt. 



