96 E. Dümmlek: 



quamvis quibusdam poenalis videatur, non eain pro poena Dominus dedit, ut ipsi 

 volunt, qui de bono mortis scripserunt libros, sed pro remedio datam dicunt; 

 quoniam Adg aliud prescriptum est ad poenam, et aliud ad remedium='. Nam pro 

 Gen. 3, poena, cum dicitur: Quia audisti vocem uxorü tuae plus quam nie , et manducasti de quo 

 ''"''• preceperam ne manducares, maledicta terra in opere tuo, seu cetera, donec revertaris in 

 terra, de qua sumptus es. Ecce poenarum genera, cum maledicitur, et in operibus 

 eius sping et tribuli germinantur. Quae spine et tribuli verbum suffocant vitae, 

 curas quoque ac sollicitudines generant, quibus necatur et excluditur cibus, qui 

 de caelo venit, quo vivit omois homo, qui Deo vivit; et includitur mors, qua 

 anima poenaliter vivat. Unde a pio Domino mors ista pro remedio data est quasi 

 finis malorum. Hinc quoque Adae non dicitur, Quia^ audisti vocem uxoris tuae, 

 *f. 109. reverteris*in terram. Haec enim si dixisset, esset poenalis sententia, quemadmodum 

 est illa, Maledicta terra in opere tuo, et cetera. Plabes igitur mortem animg pecca- 

 tum, habes et poenam, quae vera mors iure vocatur, liabes et mortem, qiiae magis 

 poenarum uostrarum finis est et remedium, qua cursus liuius vitae ad horam pre- 

 ciditur. Hinc ergo mors ista, qua mortuus est Abraham, mortuus et pater noster, 

 qua morimur omnes, non solum malum non est, verum etiam bonum est. Et ideo 

 etiam beatus Ambrosius de bono mortis edidit librum satis pernecessarium. Qua- 

 propter si planximus in obitu tanti patris, varios rerum merores et eius labores 

 «1.1.21. plurimos, gaudeamus cum eo, quia ei vivere Christus fuit, et mori lucrum. Com- 

 moriamur autem cum eo, ut vivamus in Christo cum eo, discamus cottidianis usi- 

 bus mori seculo, ut segregemur a carne, et tamquam in cglo meditatione vivamus. 

 f. 109'. Suscipiamus inter*dum iraaginem mortis, ne poena nos invadat mortis, ut per 

 bonum mortis ad vitam possimus pertingere sempiternam, in qua mors iam ultra 

 non erit neque luctus. Moriamur autem morte iustorum , ut cum illis vivamus, 

 moriamur et morte tanti patris, quia ipse, ut credimus, iam beate vivit, ut cum 

 eo et nos vivere valeamus, quod ipse semper oravit et docuit. Offeramus in nobis 

 Vota eiusdem patris, quia ipse nos Deo vovit et obtulit acsi hostiam, maxime 

 fratres nostros, oblationem novam in sacrificium, quos Domino dedicavit. At non 

 solum quos ipse instituit et collegit, sed et eos quicumque futuri sunt ibidem ad 

 eandem institutionem , quam ipse Domino dedicavit, qui non solum sibi vixit et 

 Deo , verum omnibus nobis vixit ad exemplum et doctrinam , ut nos doceret vivere 

 iiii. 1, 21. Deo. Et ideo eius vivere nobis pro fuit, cui cum apostolo mo7-i lucrum fuit. Hinc 

 *f. 110. supplices exoremus, ut* Christus qui Deo patri sanctorum offert vota, ipse in nobis 

 pro eius augmento meritorum sua conferat dona, quae largius ad cumulum mer- 

 cedis eius offerantur Deo patri pro eo, ut simul nostra atque eius in nobis ob- 

 latio per Christum accepta sit in sacrificium sempiternum, quatinus quorum in 

 sacramento sacre confessionis una fuit professio , una sit et aeterng remunerationis 

 participatio in gaudio. 

 ((^.24) Quod autem ad aeternae vitae gaudia augelicis sit ipse deportatus manibus, 



'■^ re- ühergcschr. ^ -i- iibergeschr. 



