7 
danig, dat daardoor de besluiten omtrent de homologiën der 
zenuwen gevaar liepen van onjuist te zijn. Van daar dat fig. 4 
op Pl. II niet in volkomen overeenstemming is met de figuren 
op Pl. I; bij een nauwkeurige vergelijking zal men echter 
bemerken, dat de verschillen van geen invloed op het ons ge- 
stelde doel kunnen zijn. | 
De plexus nu der onderste extremiteit wordt bij Triton cristatus 
uit drie spinaalzenuwen gevormd; als we de voorste de eerste 
noemen, zoo is deze altijd dunner dan de twee anderen en 
heeft nagenoeg het twee-derde gedeelte in dikte van deze laat- 
sten. De beide achtersten zijn bijna even sterk. De eerste spi- 
‚ paalzenuw verbindt zich nu door een naar achteren gerigten 
zijtak met de tweede en deze weder met de derde en zoodoende 
komt de plexus tot stand. De eerste spinaalzenuw ontspringt tus- 
schen den laatsten stam- en den sacraalwervel, de tweede tusschen 
den sacraal- en eersten staartwervel, de derde tusschen den eersten 
en tweeden staartwervel. Gedurende haren loop in de buikholte 
geeft de eerste spinaalzenuw een of meer takken af‚ die de buik- 
spieren voorzien en deelt zich dan, gelijk reeds boven gezegd is, 
in twee takken. Van dezen is de dunste de reeds vermelde verbin- 
dingstak, den diksten zullen we (la) noemen. Soms zendt (la) nog 
een tweeden verbindingstak af, gelijk op PL. II, fig. 4, zigtbaar is. 
Spoedig splitst zich thans de stam in twee takken, die, met 
betrekking tot beider relatieve dikte, niet altijd gelijk werden 
bevonden. Op PL. II, fig. 4, is de voorste dunner, op PL. I, fig. 
6, dikker dan de achterste. De reden ligt voor de hand: de 
voorste zendt soms nog een tak af aan de buikspieren en dringt 
thans in den m. puboischiofemoralis internus. Het kan nu ge- 
beuren (Vgl. PL. IL, fig. 6), dat hij een tak (2) afgeeft, die den 
m. puboischiofemoralis internus innerveert, of zooals Pl. II, 
fig. 4 aantoont, wordt deze zenuw door den achtersten tak 
afgezonden. Dientengevolge is nu eens de voorste, dan weder 
de achterste tak dikker. Ook in ’t geval van PL. IL, fig. 4, geeft 
de voorste stam, die wellicht later blijken zal aan den n. ob- 
turatorius der hoogere dieren homoloog te zijn, gedurende zijnen 
