94 
op plaat II, fig. 6, hetzelfde van Corvus Monedula is afgebeeld. 
Spreken we van Corvus, dan bedoelen we den C. monedula !). 
De plexus lumbalis wordt uit slechts twee spinaalzenuwen 
gevormd, terwijl bij Corvus er drie deel aan nemen. De achter- 
ste spinaalzenuw van Corvus ontbreekt bij Paradisea, terwijl 
de achterste van Paradisea, die de homologe is van de mid- 
delste bij Corvus, toch op dezelfde plaats ligt en ontspringt 
als de achterste bij Corvus. Daardoor verkrijgt de plexus een 
heel andere ligging en gedaante, en ’t zelfde is nu ook met 
den pl. ischiadicus het geval. 
Van de beide spinaalzenuwen, die dus bij den Paradijsvo- 
gel deelnemen aan de vorming van den plexus lumbalis, is de 
voorste iets dunner dan de achterste; de eerste geeft een sterken 
tak af voor de buikspieren, en nog voor zij zieh met de tweede 
spinaalzenuw verbindt, het ééne hoofd voor den n. obturatorius, 
welke bij alle onderzochte vogels, als bij den mensch twee- 
hoofdig ontspringt. — Daarop vereenigt zich de zenuw met de 
achterste spinaalzenuw tot den plexus lumbalis, na vooraf het 
tweede en wel mediale hoofd voor den n. obturatorius afgege- 
ven te hebben, alsmede een verbindingstak met de eerste spi- 
naalzenuw van den plexus ischiadicus. 
De beide hoofden van den n, obturatorius zijn hier nagenoeg 
1) In fig. 7 heb ik den plexus en de nit hem haar oorsprong nemende zenuwen 
afgebeeld van Gallus domestica; hier toch komen alle spieren voor, die ik bij de 
tot dusverre door mij onderzochte vogels heb waargenomen; de zenuwen zijn hier 
met Romeinsche cijfers aangeduid, niet echter de zenuwen, die de spieren van ’t 
onderbeen en den voet voorzien. Zoo zullen we fig. 7 als schema beschouwen van 
de innervatie bij de onderzochte vogels en alzoo zijn we in staat hier eene ver- 
gelijkende beschouwing van den plexus bij eenige andere door mij nauwkeurig 
nagegane vogels bij te voegen, behoorende tot de nachtroofvogels en de stelt- 
loopers. Deze feiten zijn reeds van gewicht voor de behandeling van de vergelij- 
kende myologie der achterste extremiteit, waarmede ik in het eerste gedeelte van 
dit proefschrift meer rechtstreeks een begin heb gemaakt. 
Eindelijk zij nog vermeld, dat ik de beide plexus en enkele zenuwen met namen 
heb aangeduid, hoewel Ik er nog geenszins mede wil te kennen geven, dat daar- 
door eene bepaalde homologie wordt- aangewezen. 
