95 
even sterk }), terwijl bij Corvus het laterale hoofd meer dan 
tweemaal dikker is dan het mediale: eindelijk bestaat er nog dit 
punt van verschil ten opzichte van den oorsprong van boven- 
genoemde zenuw, dat zij bij Corvus uit de twee achterste spi- 
naalzenuwen ontspringt, bij Paradisea daarentegen uit de twee 
voorste, want de achterste spinaalzenuw van Corvus is, gelijk 
reeds boven uiteen is gezet, hier niet voorhanden. 
De plexus lumbalis en ischiadicus zijn bij Paradisea speciosa 
volkomen op dezelfde wijze gevormd als bij Paradisea pa- 
puana. Evenzeer bij Epimachus magnificus. Ten opzichte van 
den laatsten vogel bestaat er alleen verschil in de dikte der 
spinaalzenuwen, die den plexus ischiadieus vormen. Terwijl 
namelijk de drie voorsten nagenoeg even dik zijn, is de vierde 
dunner, maar toch nog wel eens zoo dik als de 5de, terwijl 
zij bij P. papuana beide aan elkander gelijk waren. 
De eerste tak, die uit den plexus lumbalis ontstaat, is een 
an sterke zenuw, die aan de binnenvlakte van den m. glutaeus 
___medius verloopende, zich spoedig in twee takken splitst; hier- 
van innerveert de voorste deels (III) den m. sartorius, deels 
treedt hij op de grens van de mm. sartorius en rectus femoris 
naar buiten om als huidzenuw (LV) de buitenvlakte van het 
bovenbeen te innerveeren. — De andere tak (V) dringt in den 
m. rectus femoris, na zich eerst nog in twee takken gesplitst 
te hebben. Hoewel in den geheelen loop van deze zenuw 
8 groote overeenkomst bestaat met Corvus, zoo ontstaat bij den 
5 laatsten vogel de zenuw, die den m. rectus femoris innerveert, 
(Plaat II, fig. 6) niet uit den vóórsten, maar uit den middelsten 
der drie hoofdstammen, welke uit den plexus lumbalis bij alle 
b door mij onderzochte vogels ontspringen. 
Ei nek Hierop splitst zich de sterke hoofdstam, welke uit den plexus 
lumbalis ontstaat, in twee zenuwen, waarvan de achterste (LX) 
den 1m. vastus internus innerveert, de sterkere middelste (VI) 
en (VII) daarentegen de mm. eruralis en vastus externus: op 
1) Op de figuur, Plaat III, fig. 4, is het laterale hoofd te dik aangegeven. 
